Hôtel de Caumont w Aix-en-Provence: XVIII-wieczne arcydzieło odrodzone

Aix-en-Provence, miasto utożsamiane z elegancką architekturą, wysadzanymi drzewami bulwarami i bogatym dziedzictwem artystycznym, jest domem dla wielu hôtels particuliers - Wielkie prywatne rezydencje, które wiele mówią o jego arystokratycznej przeszłości. Wśród nich Hôtel de Caumont w Aix-en-Provence wyróżnia się jako klejnot XVIII-wiecznego designu, obecnie wspaniale odrestaurowany jako tętniące życiem centrum sztuki. Jego historia to historia bogactwa, zmieniających się fortun i niezwykłej transformacji w centrum kultury.

Wielka wizja: Budowa w dzielnicy Mazarin

Hôtel de Caumont jest strategicznie zlokalizowany w prestiżowej Quartier Mazarin, dzielnicy zaprojektowanej w XVII wieku jako luksusowy kompleks mieszkaniowy dla parlamentarzystów Aix i rozwijającej się społeczności. wielka burżuazja. Ta starannie zaplanowana dzielnica, z ulicami przypominającymi siatkę i okazałymi rezydencjami, była świadectwem rosnącego bogactwa i wpływów miasta.

Budowa samego Hôtel de Caumont rozpoczęła się w 1715 roku i została ukończona w 1742 roku. Został on zamówiony przez François Rolland de Réauville de Tertulle, markiza Cabannes, który był drugim prezesem Trybunału Obrachunkowego w Aix-en-Provence. Aby zrealizować swoją wizję rezydencji godnej jego statusu, zaangażował talenty znanych architektów. Pierwotny projekt został opracowany przez Roberta de Cotte (1656-1735), wybitnego paryskiego architekta i dyrektora pracowni architektonicznej. Bâtiments du Roi (Rezydencje Królewskie). Faktyczna budowa i nadzór na miejscu zostały przeprowadzone przez architekta z Aixois, Georgesa Vallona (1688-1767), znanego z wielu wybitnych budynków w Aix. Współpraca ta zapewniła połączenie wyrafinowanego paryskiego stylu z lokalnym prowansalskim rzemiosłem.

Rezydencja została zbudowana z wielkim rozmachem, wyróżniając się na tle innych miejskich rezydencji tamtych czasów zarówno utwardzonym Cour d'Honneur (dziedziniec honorowy) z przodu i rozległe prywatne ogrody z tyłu. Ten układ "między dziedzińcem a ogrodem", przypominający wiejskie zamki, pozwolił jego właścicielom obnosić się ze swoją arystokratyczną pozycją i cieszyć się spokojną prywatną oazą w mieście. Rzeźbiarze Jean-Baptiste Rambot i Bernard Toro przyczynili się do powstania skomplikowanych detali fasady, w tym atlantów (męskich postaci służących jako kolumny wspierające).

Od arystokratycznej rezydencji do klejnotu kultury

Na przestrzeni wieków Hôtel de Caumont przeszedł przez kilka znaczących rodzin. Po śmierci François Rollanda de Réauville de Tertulle został sprzedany François de Bruny de la Tour d'Aigues, bogatemu marsylskiemu armatorowi, kupcowi i bankierowi, a następnie odziedziczony przez jego syna, Jean-Baptiste de Bruny de la Tour d'Aigues. To właśnie jego siostra, Pauline de Bruny de la Tour d'Aigues, poślubiła markiza de Caumont w 1796 roku, nadając rezydencji nazwę, pod którą jest znana do dziś.

Wraz z nadejściem XX wieku rezydencja zaczęła podupadać. Została podzielona na apartamenty i stopniowo traciła swoją dawną świetność. W 1964 roku generał Isenbart, jego ostatni prywatny właściciel, sprzedał go miastu Aix-en-Provence. Przez ponad cztery dekady, od 1970 do 2013 roku, Hôtel de Caumont służył jako Conservatoire Darius Milhaud, konserwatorium muzyczne i taneczne w Aix. Podczas gdy w tym okresie w jego murach toczyło się inne życie kulturalne, sam budynek potrzebował nowego rozdziału. Hôtel de Caumont został wpisany na listę zabytków jako zabytek historyczny w 1990 roku, uznając jego ogromną wartość historyczną i architektoniczną.

Skrupulatna renowacja i ponowne otwarcie

W 2010 roku Culturespaces, prywatna organizacja zajmująca się ochroną i promocją zabytków, nabyła od miasta Hôtel de Caumont. Rozpoczęła ona ambitny i kompleksowy projekt renowacji, inwestując znaczne środki w przywrócenie rezydencji jej XVIII-wiecznego blasku. Ta szeroko zakrojona kampania renowacyjna, która trwała około dwóch lat, skupiła się na skrupulatnym przywróceniu bogatych wnętrz, w tym złoconych tynków, mebli z epoki i słynnego Salon de Musique. Formalne francuskie ogrody zostały również pieczołowicie odtworzone, aby odzwierciedlić ich oryginalny XVIII-wieczny projekt, wraz z topiary i pachnącymi roślinami z epoki.

W dniu 6 maja 2015 r. Hôtel de Caumont ponownie otworzył swoje podwoje dla publiczności jako Caumont Centre d'Art. Ta transformacja wyznaczyła nową erę dla historycznej rezydencji, ustanawiając ją głównym centrum kulturalnym w Aix-en-Provence.

Caumont Centre d'Art Today

Obecnie Hôtel de Caumont w Aix-en-Provence jest tętniącym życiem centrum sztuki i kultury, oferującym bogaty program, który przemawia zarówno do koneserów sztuki, jak i zwykłych gości. Co roku odbywają się tu dwie duże wystawy czasowe poświęcone znanym mistrzom historii sztuki i współczesnym artystom. Przestrzenie wystawowe są pięknie zintegrowane z historycznymi pokojami rezydencji, pozwalając odwiedzającym docenić sztukę w autentycznym otoczeniu z epoki.

Poza wystawami, Caumont Centre d'Art zapewnia wieloaspektowe doświadczenie kulturalne. Odwiedzający mogą zwiedzać znakomicie odrestaurowane historyczne pokoje, takie jak sypialnia Pauline i pokój muzyczny, uzyskując wgląd w arystokratyczny styl życia XVIII wieku. Codzienny pokaz filmu o Paulu Cézanne, pochodzącym z Aix, w audytorium, oferuje głębsze zrozumienie związku artysty z regionem. Spokojne francuskie ogrody zapewniają spokojną ucieczkę, idealną na spokojny spacer lub delektowanie się kawą w uroczej kawiarni Caumont, z której roztacza się widok na ogrody.

Hôtel de Caumont w Aix-en-Provence ugruntował swoją pozycję jako obowiązkowa atrakcja. Płynnie łączy historyczną konserwację z dynamicznym programem kulturalnym, oferując wyjątkową okazję do cofnięcia się w czasie i zanurzenia się we wspaniałości francuskiego XVIII wieku, jednocześnie angażując się w światowej klasy sztukę. Jego podróż od prywatnej rezydencji, zbudowanej w latach 1715-1742, do cenionej publicznej przestrzeni artystycznej jest świadectwem trwałego zaangażowania Aix-en-Provence w swoje dziedzictwo i jego przyszłość jako centrum sztuki i kultury.