Brązowe popiersie Dalidy stoi na Place Dalida, małym placyku, na którym Rue Girardon spotyka się z Rue de l’Abreuvoir, po spokojniejszej, zachodniej stronie wzgórza Montmartre w Paryżu. Odsłonięto je w 1997 roku, dziesięć lat po śmierci piosenkarki, około 100 metrów od domu, w którym mieszkała przez 25 lat. Słynie przede wszystkim, nieco niezręcznie, z piersi wytartych do połysku przez turystów, którzy wierzą, że ich dotknięcie przynosi szczęście w miłości.
Popiersie Dalidy w skrócie
- Gdzie: Place Dalida, na rogu Rue Girardon i Rue de l’Abreuvoir w 18. dzielnicy; najbliższa stacja metra to Lamarck–Caulaincourt (linia 12).
- Powstało: odsłonięte 24 kwietnia 1997 roku, w dziesiątą rocznicę śmierci Dalidy; plac miasto nazwało jej imieniem w grudniu 1996 roku.
- Autor: francuski artysta Aslan.
- Czym jest dziś: brązowym popiersiem na cokole z granitowych bloków, miejscem, gdzie fani wciąż zostawiają kwiaty, i jednym z najczęściej fotografowanych zakątków Montmartre.
- Ile czasu: 10 minut, albo około pół godziny, jeśli dodasz jej dom przy Rue d’Orchampt.
Z Kairu na wzgórze Montmartre
Dalida urodziła się w 1933 roku w Kairze jako Iolanda Gigliotti, w rodzinie Włochów. Po zdobyciu tytułu Miss Egiptu w 1954 roku przeniosła się w grudniu tego roku do Paryża, a w 1956 roku przyszedł jej pierwszy wielki przebój, ‘Bambino’. Przez trzy dekady śpiewała po francusku, włosku, arabsku i w kilku innych językach, od duetu ‘Paroles, paroles’ z Alainem Delonem po utwory disco z końca lat 70.
W 1962 roku kupiła czteropiętrowy dom przy Rue d’Orchampt 11 bis, uliczce tuż za rogiem dzisiejszego placu, i był on jej domem między trasami koncertowymi. Zmarła tam 3 maja 1987 roku, odbierając sobie życie, i spoczywa na cmentarzu Montmartre u stóp wzgórza. Miasto Paryż utworzyło Place Dalida dekretem z 5 grudnia 1996 roku, a w kwietniu następnego roku odsłonięto popiersie. Tabliczka z nazwą placu opisuje ją po prostu: ‘Dalida, 1933–1987, chanteuse, comédienne’, czyli piosenkarka i aktorka.
Na co zwrócić uwagę
- Pierś: brąz jest ciemny, z wyjątkiem miejsc, gdzie dłonie starły patynę. W lipcu 2026 roku miasto Paryż potwierdziło, że zapłaciło za odnowienie czarnej patyny, ale brat Dalidy, Orlando, spodziewa się, że połysk wróci.
- Cokół: popiersie stoi na pięciu ciosanych blokach granitu, otoczone trzema drzewami, które latem ocieniają plac.
- Kwiaty i liściki zostawiane przez fanów, zwłaszcza około 17 stycznia, w jej urodziny, i 3 maja, w rocznicę śmierci.
- Tabliczka z nazwą placu, z jej datami i dwoma zawodami.
- Widok na wschód wzdłuż brukowanej Rue de l’Abreuvoir, która wspina się w stronę kopuły Sacré-Cœur: jeden z klasycznych widoków Montmartre.
Szczęście w miłości i publiczna debata
Wiara, że dotknięcie piersi przynosi szczęście w miłości, jest świeża, bo popiersie stoi tu dopiero od 1997 roku, ale przewodniki i media społecznościowe mocno ją rozpowszechniły. W listopadzie 2025 roku radni z ugrupowania ekologów nazwali ten zwyczaj symbolicznym zawłaszczaniem kobiecego ciała w przestrzeni publicznej, a Rada Paryża zgodziła się rozważyć lekkie zabezpieczenia popiersia. Orlando, spadkobierca Dalidy, sprzeciwił się wszystkiemu, co odgrodziłoby ludzi od pomnika. 8 marca 2026 roku, w Międzynarodowy Dzień Kobiet, artystka Lucie Lesterlou Tarride w ramach protestu ubrała popiersie w ręcznie uszytą zbroję z lusterek; przechodzień odciął ją i zabrał po kilku godzinach.
Wskazówki na wizytę
- Przyjdź wcześnie rano albo wieczorem. Grupy przechodzą tędy przez cały dzień, a plac ma zaledwie kilka metrów.
- Wielu odwiedzających poprzestaje dziś na zdjęciu albo kwiatku zamiast dotykać popiersia. Cokolwiek zrobisz, zachowaj spokój: w domach dookoła mieszkają ludzie.
- Na krótki spacer śladami Dalidy zacznij tutaj, obejrzyj tablicę na jej domu przy Rue d’Orchampt 11 bis (to prywatna posesja), a potem zejdź Rue Lepic do jej grobu na cmentarzu Montmartre.
- Uliczki wokół placu są strome i brukowane, więc załóż buty z dobrą przyczepnością, zwłaszcza po deszczu.
W pobliżu
- Allée des Brouillards i Château des Brouillards: zielona alejka i XVIII-wieczny dom tuż obok placu; w latach 90. XIX wieku mieszkał przy tej alejce Pierre-Auguste Renoir.
- Le Passe-Muraille: rzeźba mężczyzny wychodzącego ze ściany na Place Marcel-Aymé, kilka minut pieszo w górę Rue Girardon.
- La Maison Rose: mała różowa restauracja na rogu Rue de l’Abreuvoir i Rue des Saules, malowana przez Maurice’a Utrilla.
- Musée de Montmartre: stary dom przy Rue Cortot, w którym mieszkali Suzanne Valadon i jej syn Maurice Utrillo, dziś muzeum historii wzgórza.
Odkryj Montmartre z World City Trail
Nasza gra miejska na Montmartre zamienia uliczki wzgórza w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków i trwa około 2 godzin, w tym około 22 minut marszu. Prowadzi m.in. do Ściany Miłości, Bateau-Lavoir, na Place du Tertre i do rzeźby Passe-Muraille, kawałek w górę ulicy od Place Dalida.
Jeśli wolisz inną formę, na Montmartre jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape.
Zagraj w grę miejską na Montmartre →
Wybierz się na samodzielny spacer po Montmartre →
Zagraj w plenerową grę escape na Montmartre →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.