Ten przewodnik obejmuje siedem miejsc po północnej i południowej stronie Akropolu: Monastiraki, Bibliotekę Pantainosa, Wieżę Wiatrów, Plakę, Teatr Dionizosa, Odeon Heroda Attyka i pomnik generała Makrijanisa. Leżą tak blisko siebie, że połączysz je w jeden spacer, a razem opowiadają 2500 lat historii Aten, od greckiego teatru i rzymskich darów po wojnę o niepodległość.
Monastiraki
Monastiraki znaczy „mały klasztor”, od kościółka Pantanassy, który wciąż stoi na placu, ostatniego śladu klasztoru, który kiedyś zajmował okolicę. Dziś plac jest jednym z najruchliwszych skrzyżowań miasta, ze stacją metra, uliczkami pchlego targu Ifestou i Pandrossou oraz widokiem na Akropol z okolicznych tarasów na dachach. To jeden z przystanków naszej gry miejskiej.
- Meczet Tzisdarakisa na skraju placu, zbudowany w 1759 roku pod panowaniem osmańskim; dziś mieści kolekcję ceramiki ludowej.
- Kolumny Biblioteki Hadriana, wielkiej biblioteki z dziedzińcem rzymskiego cesarza, tuż obok placu.
Biblioteka Pantainosa
Na terenie starożytnej Agory, tuż na południe od odbudowanej Stoi Attalosa, leżą resztki biblioteki, którą ateński filozof Tytus Flawiusz Pantainos podarował miastu około 100 roku n.e. Był to zespół sal i kolumnad przy Drodze Panatenajskiej, trasie procesji na Akropol. Herulowie zniszczyli ją w 267 roku n.e.; zostały tylko niskie mury i bazy kolumn. Znaleziona tu marmurowa inskrypcja podaje jej regulamin: żadnej książki nie wolno wynosić, a biblioteka jest otwarta od pierwszej do szóstej godziny. Biblioteka jest przystankiem gry miejskiej.
Wieża Wiatrów
Horologion Andronikosa z Kyrrhos to ośmioboczna marmurowa wieża w Agorze Rzymskiej, wysoka na około 13,5 metra i datowana zwykle na II lub I wiek p.n.e. Była jednocześnie publicznym zegarem i stacją pogodową: na zewnątrz zegary słoneczne, w środku zegar wodny zasilany ze źródła na Akropolu, a na dachu wiatrowskaz. Później służyła jako kościół, a w XVIII wieku jako miejsce spotkań derwiszów. Po renowacji od 2016 roku znów można do niej wejść, a także ona leży na trasie gry miejskiej.
- Ośmiu bogów wiatrów wyrzeźbionych u góry, po jednym na każdy kierunek, wśród nich Boreasz, zimny wiatr północny, dmący w muszlę.
- Linie zegarów słonecznych wyryte w ścianach pod płaskorzeźbami.
- Kanały w posadzce, którymi płynęła kiedyś woda do zegara wodnego.
Plaka
Plaka to stara dzielnica oplatająca północne i wschodnie zbocza Akropolu, labirynt schodkowych uliczek, klasycystycznych domów, bizantyjskich kościołów i tawern. Duża część pochodzi z XIX wieku, gdy Ateny zostały stolicą nowego państwa greckiego, ale dzielnica stoi na starożytnym mieście i między domami wyłaniają się ruiny. Najbardziej ruchliwe ulice to Adrianou i Kydathineon.
- Anafiotika, grupka małych bielonych domków tuż pod skałą Akropolu, zbudowanych w XIX wieku przez budowniczych z wyspy Anafi.
- Pomnik choregiczny Lizykratesa, niewielki okrągły pomnik z IV wieku p.n.e., upamiętniający zwycięskie przedstawienie teatralne.
Teatr Dionizosa
Na południowym zboczu Akropolu leży teatr, w którym ukształtował się zachodni dramat. Sztuki Ajschylosa, Sofoklesa, Eurypidesa i Arystofanesa miały tu prapremiery podczas święta Dionizosa w V wieku p.n.e., gdy widownia była jeszcze drewniana. Kamienny teatr, który widzisz dziś, zbudowano w IV wieku p.n.e., a później przebudowali go Rzymianie. Mieścił wiele tysięcy widzów, ściśniętych w rzędach pnących się w górę zbocza.
- Marmurowe trony w pierwszym rzędzie, przeznaczone dla kapłanów i urzędników, z rzeźbionym fotelem kapłana Dionizosa pośrodku.
Odeon Heroda Attyka
Dalej na zachód, na południowym zboczu, stoi Odeon, rzymski teatr, który bogaty Ateńczyk Herod Attyk zbudował w 161 roku n.e. ku pamięci żony Regilli. Jego wysoka kamienna fasada z rzędami łuków to jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków pod Akropolem. Drewniany dach dawno zniknął, ale teatr odnowiono w latach 50. XX wieku i znów działa: latem Festiwal Ateński wystawia tu koncerty, opery i spektakle. Wejść można tylko na przedstawienie, ale zajrzysz do środka ze ścieżki prowadzącej na Akropol. To przystanek gry miejskiej.
Pomnik Joanisa Makrijanisa
Przy Dionysiou Areopagitou, deptaku pod Akropolem, stoi brązowy pomnik generała Joanisa Makrijanisa (1797–1864), jednego z przywódców greckiej wojny o niepodległość. Walczył podczas oblężenia Akropolu, a później jako polityk naciskał na króla Ottona, by nadał konstytucję. Jako dorosły sam nauczył się pisać i zostawił pamiętniki, cenione przez wielu Greków za prosty, mówiony język. Pomnik dłuta rzeźbiarza Jannisa Pappasa przedstawia go w mundurze z szablą, a dzielnica wokół nosi jego imię: Makrygianni. To przystanek gry miejskiej.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij na placu Monastiraki i idź wzdłuż starożytnej Agory do Biblioteki Pantainosa, potem na wschód do Wieży Wiatrów w Agorze Rzymskiej. Stamtąd wejdź do Plaki, obok Anafiotiki, i uliczkami dojdź do pomnika Lizykratesa. Zejdź na Dionysiou Areopagitou, gdzie stoi pomnik Makrijanisa, a potem idź na zachód obok Teatru Dionizosa do Odeonu Heroda Attyka. Miejsca na południowym zboczu leżą na terenie archeologicznym Akropolu, więc zaplanuj tę część razem ze zwiedzaniem Akropolu.
Odkryj Ateny z World City Trail
Nasza gra miejska w Atenach zamienia stare centrum w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od Grobu Nieznanego Żołnierza do Wieży Wiatrów, a pięć miejsc z tego przewodnika jest wśród nich: Monastiraki, Biblioteka Pantainosa, Odeon Heroda Attyka, pomnik Makrijanisa i Wieża Wiatrów. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i słuchasz krótkiej historii, we własnym tempie.
Jeśli wolisz inny format, w Atenach jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape.
Zagraj w grę miejską w Atenach →
Wybierz się na samodzielny spacer po Atenach →
Zagraj w plenerową grę escape w Atenach →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.