Z dala od tłumów pod Dwiema Wieżami centrum Bolonii skrywa szereg mniejszych miejsc, obok których łatwo przejść obojętnie: barokowy kościół San Salvatore, w którym pochowano Guercina, terakotową fasadę Oratorio dello Spirito Santo, grupy rzeźb w Santa Maria della Vita, plac-ogród Piazza Minghetti i rzeźbione głowy na Palazzo Bolognini Amorini Salina. Wszystkie pięć leżą kilka ulic od Piazza Maggiore i wszystkie pięć są przystankami naszej gry miejskiej.
Santissimo Salvatore
Kościół Santissimo Salvatore stoi na zachód od Piazza Maggiore, w miejscu, gdzie XII-wieczny kościół należał do kanoników regularnych z Santa Maria di Reno. Obecny barokowy gmach wzniesiono w latach 1605–1623 pod kierunkiem barnabity Giovanniego Ambrogia Mazenty, z architektem Tommasem Martellim. Dzwonnica z XVI wieku to jedyna zachowana część starszego kościoła.
Wewnątrz jest osiem kaplic bocznych z obrazami Garofala, Girolama da Treviso, Innocenza da Imola i Carla Bononiego, poliptyk z 1353 roku autorstwa Vitalego da Bologna oraz obraz ołtarza głównego z Chrystusem Zbawicielem w chwale pędzla Giovanniego Francesca Gessiego i Guida Reniego. Malarza Guercina pochowano tu w 1666 roku. Kościół jest zwykle zamknięty poza umówionym zwiedzaniem, więc sprawdź to przed wizytą. To ostatni przystanek naszej gry miejskiej.
- Miedziane posągi na fasadzie autorstwa Orazia Provaglii i czterej ewangeliści przypisywani Giovanniemu Tedeschiemu.
- Marmurowa płyta w nawie, która wskazuje grób Guercina.
Oratorio dello Spirito Santo
To niewielkie oratorium przy Via Val d’Aposa zbudowano w latach 1481–1497 dla celestynów z pobliskiego kościoła San Giovanni Battista. Najpierw było poświęcone Matce Bożej, ale potoczną nazwę wzięło od świeckiego bractwa Ducha Świętego, które spotykało się tu do jego kasaty w 1798 roku. Fasadę pokrywa bogata renesansowa dekoracja z terakoty, odnowiona w latach 1892–1893 pod kierunkiem Alfonsa Rubbianiego. Dziś korzysta z niego regionalna delegatura Zakonu Maltańskiego, więc zobaczysz je głównie z ulicy. Jest przystankiem naszej gry miejskiej.
- Pięć medalionów ze świętymi na fasadzie, przypisywanych medalierowi Sperandiowi z Mantui.
- Delikatne terakotowe profile i motywy kandelabrów wokół drzwi i pilastrów, najpiękniejsze w niskim słońcu.
Santa Maria della Vita
Santa Maria della Vita, kilka kroków od Piazza Maggiore, wyrosła ze szpitala prowadzonego od 1275 roku przez Battuti Bianchi, bractwo biczowników. Obecny późnobarokowy kościół zaczęto budować w latach 1687–1690 na planie elipsy według projektu Giovanniego Battisty Bergonzoniego; kopułę Giuseppe Tubertiniego ukończono w 1787 roku, a fasadę dodano dopiero w 1905 roku.
Jego największym skarbem jest Opłakiwanie zmarłego Chrystusa Niccola dell’Arca z 1463 roku: grupa żałobników wokół ciała Chrystusa, z których każdy wyraża ból na swój sposób. W sąsiednim oratorium, zbudowanym w latach 1604–1617, terakotowa grupa Zaśnięcie Marii Alfonsa Lombardiego z 1522 roku liczy 14 posągów. Kościół jest przystankiem naszej gry miejskiej.
- Obejrzyj obie grupy podczas jednej wizyty i porównaj żałobników Niccola dell’Arca z 1463 roku z postaciami Lombardiego z 1522 roku, powstałymi około sześćdziesiąt lat później.
Piazza Minghetti
Piazza Minghetti to plac-ogród urządzony w latach 1893–1896 według projektu Ernesta Balbo Bertone di Sambuy, który chwilę wcześniej zaprojektował Giardini Margherita. Aby zrobić dla niego miejsce, zburzono grupę średniowiecznych domów przy Via de’ Toschi. Plac otaczają Palazzo della Cassa di Risparmio i Palazzo delle Poste, a sam jest przystankiem naszej gry miejskiej.
- Pomnik Marca Minghettiego, urodzonego w Bolonii premiera Włoch, dzieło Giulia Monteverdego (1896). Polityk unosi kapelusz i gestykuluje w trakcie przemowy; krytycy żartowali wtedy, że wygląda, jakby żebrał o pieniądze dla państwa.
- Drzewa i ławki w ogrodzie pośrodku, dobre miejsce na krótki odpoczynek między zabytkami.
Palazzo Bolognini Amorini Salina
Przy Piazza Santo Stefano stoi renesansowy pałac rodu Bolognini. Giovanni Bolognini postanowił go zbudować w 1493 roku, ale rywalizacja z Bentivoglio opóźniła prace o około dwadzieścia lat. Lewe skrzydło ukończono w 1551 roku, prawe w 1602 roku, a cały budynek dopiero w 1884 roku, gdy przeszedł na Giovanniego Salinę. Projekt przypisuje się Andrei da Formigine.
Z biegiem lat w pałacu mieściło się Casino dei Nobili, stowarzyszenie szlachty, w którego salach rozbrzmiewała muzyka Rossiniego, Haydna i Donizettiego, a później British Council i prowincjonalne biuro turystyczne. To budynek prywatny, więc oglądasz go z placu, skąd i tak wygląda najlepiej. Jest przystankiem naszej gry miejskiej.
- Dwa rzędy terakotowych głów w okrągłych ramach na fasadzie; te z XVI wieku są prawdopodobnie dziełem Alfonsa Lombardiego i Niccola da Volterra.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij przy kościele San Salvatore, na zachód od Piazza Maggiore, i przejdź kilka ulic na południe do Oratorio dello Spirito Santo przy Via Val d’Aposa. Idź na wschód przez Piazza Maggiore do Santa Maria della Vita przy Via Clavature, a potem dalej na południowy wschód do ogrodu na Piazza Minghetti. Zakończ na Piazza Santo Stefano przed Palazzo Bolognini Amorini Salina, naprzeciwko zespołu kościołów Santo Stefano. Arkady chronią przed deszczem i słońcem, więc spacer uda się w każdą pogodę.
Odkryj Bolonię z World City Trail
Nasza gra miejska w Bolonii zamienia stare miasto w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od Dwóch Wież do kościoła San Salvatore, a wszystkie pięć miejsc z tego przewodnika są przystankami, podobnie jak Biblioteca Salaborsa, Palazzo d’Accursio, bazylika Santi Vitale e Agricola i bazylika San Domenico. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i poznajesz historię, we własnym tempie.
W Bolonii jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, jeśli wolisz inny format.
Zagraj w grę miejską w Bolonii →
Wybierz się na samodzielny spacer po Bolonii →
Zagraj w plenerową grę escape w Bolonii →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.