Ten przewodnik łączy pięć wielkich budowli renesansowej Florencji: dominikański kościół Santa Maria Novella, katedrę Santa Maria del Fiore, klasztor San Marco, Galerię Uffizi i Pałac Pitti po drugiej stronie Arno. Wszystkie ukształtowały te same rody, przede wszystkim Medyceusze, i możesz połączyć je jednym spacerem od dworca aż do Oltrarno.
Santa Maria del Fiore (Duomo)
Budowę katedry we Florencji rozpoczęto w 1296 roku według projektu Arnolfa di Cambio, ale przez ponad sto lat miasto nie wiedziało, jak przykryć ogromne skrzyżowanie naw. Rozwiązanie znalazł Filippo Brunelleschi: jego kopułę wzniesiono w latach 1420–1436 bez zwykłego drewnianego krążyny, z dwiema czaszami i cegłami układanymi w jodełkę. To wciąż największa murowana kopuła, jaką kiedykolwiek zbudowano.
Marmurowa fasada w bieli, zieleni i różu jest dużo młodsza, niż się wydaje. Dawną rozebrano w 1587 roku, a obecną, zaprojektowaną przez Emilia De Fabrisa, ukończono dopiero w latach 80. XIX wieku. Wnętrze wydaje się niemal puste, dzięki czemu tym mocniej działa Sąd Ostateczny namalowany w kopule przez Giorgia Vasariego i Federica Zuccariego.
- Zegar Paola Uccella na wewnętrznej ścianie wejściowej: jedna wskazówka, która odmierza 24 godziny i biegnie w lewo.
- Dwa malowane pomniki konne na ścianie lewej nawy, upamiętniające kondotierów Johna Hawkwooda i Niccolò da Tolentino.
- Na zewnątrz dzwonnica Giotta i baptysterium, którego wschodnie drzwi (kopie oryginałów Ghibertiego) Michał Anioł miał nazwać Rajskimi Wrotami.
Santa Maria Novella
Wielki kościół dominikanów obok głównego dworca, który od niego wziął nazwę, powstał głównie w XIII i XIV wieku. Fasada to rzadkie połączenie stylów: gotycką dolną część dokończył w renesansie Leon Battista Alberti, opłacany przez kupca Giovanniego Rucellaiego, którego imię biegnie łacińskimi literami przez fryz razem z rokiem 1470.
W środku wiszą jedne z najważniejszych obrazów Florencji. Trójca Święta Masaccia z lat 20. XV wieku to jedno z pierwszych dzieł z perspektywą matematyczną, tak przekonującą, że malowana kaplica zdaje się otwierać w ścianie. Za ołtarzem głównym freski Domenica Ghirlandaia w kaplicy Tornabuonich pokazują florentczyków z lat 80. XV wieku, w najlepszych strojach, jako świadków scen biblijnych.
- Inkrustowane żagle na fasadzie Albertiego, herbowy znak rodu Rucellai.
- Instrumenty astronomiczne dodane do fasady w latach 70. XVI wieku przez dominikanina Egnazia Dantiego: sfera armilarna i zegar słoneczny.
- Malowany krucyfiks Giotta, zawieszony pośrodku nawy.
San Marco
Na północ od katedry klasztor San Marco odbudował dla dominikanów od 1437 roku Michelozzo, za pieniądze Kosmy Medyceusza. Biblioteka, także dzieło Michelozza, była otwarta dla uczonych i często nazywa się ją jedną z pierwszych bibliotek publicznych renesansu. Dziś w klasztorze mieści się Museo di San Marco.
Wejść warto dla Fra Angelica, zakonnika tego klasztoru, który namalował fresk niemal w każdej celi, by pomagać braciom w modlitwie. Na szczycie schodów do dormitorium wita cię jego Zwiastowanie, jeden z najbardziej znanych obrazów wczesnego renesansu. Później przeorem klasztoru był Girolamo Savonarola, kaznodzieja, który rządził Florencją w latach 90. XV wieku i spłonął na stosie na Piazza della Signoria w 1498 roku.
- Małe, surowe cele dormitorium, każda z własnym freskiem.
- Cele Savonaroli z przedmiotami z nim związanymi.
- Długa, jasna biblioteka Michelozza z rzędami kolumn.
Galeria Uffizi
Uffizi zbudował od 1560 roku Giorgio Vasari dla księcia Kosmy I Medyceusza jako biura miejskich urzędników, stąd nazwa (uffizi to biura). Długi budynek w kształcie litery U biegnie od Piazza della Signoria do rzeki, a w 1565 roku Vasari dodał Korytarz Vasariego, prywatne przejście, które przez Ponte Vecchio prowadzi do Pałacu Pitti.
Na wyższych piętrach przez dwa stulecia rosły zbiory Medyceuszy. W 1737 roku Anna Maria Ludwika Medycejska, ostatnia z rodu, zapisała je państwu toskańskiemu pod warunkiem, że nigdy nie opuszczą Florencji. Dlatego wciąż możesz tu zobaczyć Narodziny Wenus i Wiosnę Botticellego, Zwiastowanie Leonarda oraz dzieła Michała Anioła, Rafaela i Caravaggia. Na zewnątrz w niszach dziedzińca stoją XIX-wieczne posągi słynnych Toskańczyków, takich jak Dante, Galileusz i Machiavelli.
Pałac Pitti
Pałac Pitti po drugiej stronie Arno zaczęto budować w latach 50. XV wieku dla bankiera Luki Pittiego; projekt często przypisuje się Brunelleschiemu, ale nie jest to pewne. W 1549 roku kupiła go Eleonora Toledo, żona Kosmy I, i stał się główną rezydencją Medyceuszy, potem wielkich książąt z dynastii lotaryńskiej, a gdy Florencja była stolicą Włoch, królów z dynastii sabaudzkiej.
Dziś mieści kilka muzeów, m.in. Galerię Palatyńską z obrazami Rafaela i Tycjana, apartamenty królewskie i galerię sztuki nowoczesnej. Za pałacem wspinają się Ogrody Boboli, założone dla Medyceuszy, z grotami, fontannami i posągami. Fasada z surowego kamienia wychodzi na pochyły plac, dobre miejsce, by usiąść przed zwiedzaniem lub po nim.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij od Santa Maria Novella przy dworcu, potem idź do San Marco i zejdź Via Ricasoli lub Via Cavour do katedry. Od Duomo ruszaj Via dei Calzaiuoli na Piazza della Signoria i do Uffizi, przejdź przez Ponte Vecchio i zakończ przy Pałacu Pitti i Ogrodach Boboli. Każde z tych miejsc zasługuje na długą wizytę, więc większość osób wybiera dwa do zwiedzenia w środku, a resztę ogląda z ulicy.
Odkryj Florencję z World City Trail
Nasza gra miejska we Florencji zamienia historyczne centrum w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od Santa Maria Novella po Piazza della Repubblica. Cztery miejsca z tego przewodnika są przystankami: Santa Maria Novella, San Marco, katedra i Uffizi, a do tego San Lorenzo, Piazza della Signoria, Santa Croce, Ponte Vecchio i Ponte Santa Trinita. Pałacu Pitti nie ma na trasie.
Jeśli wolisz inną formę, we Florencji jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape.
Zagraj w grę miejską we Florencji →
Wybierz się na samodzielny spacer po Florencji →
Zagraj w plenerową grę escape we Florencji →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.