Η Μονμάρτη είναι κάτι παραπάνω από τη βασιλική και την πλατεία των ζωγράφων. Αυτός ο οδηγός παρουσιάζει τέσσερα μέρη που αφηγούνται την ιστορία του λόφου μέσα από την τέχνη και τις ιστορίες: τη Halle Saint-Pierre στους πρόποδες της πλαγιάς, το Μουσείο της Μονμάρτης με τους Κήπους Renoir, το γλυπτό Passe-Muraille, έναν άνθρωπο κολλημένο σε έναν τοίχο, και τη χάλκινη προτομή της τραγουδίστριας Νταλιντά. Και τα τέσσερα βρίσκονται στη βόρεια και τη νότια πλευρά του ίδιου μικρού λόφου, οπότε μπορείτε να τα δείτε σε μία βόλτα.
Halle Saint-Pierre
Η Halle Saint-Pierre βρίσκεται στη rue Ronsard, στους πρόποδες της Μονμάρτης, δίπλα στους κήπους του Square Louise-Michel που ανεβαίνουν προς τη Sacré-Cœur. Το κτίριο είναι μια πρώην σκεπαστή αγορά στο στιλ του Victor Baltard, του αρχιτέκτονα των σιδερένιων περιπτέρων των παλιών Halles. Αρχικά ήταν αγορά, έπειτα σχολείο και μετά γκαράζ της δημοτικής υπηρεσίας καθαριότητας. Ο Δήμος του Παρισιού παραμένει ιδιοκτήτης, και από το 1985 τη διαχειρίζεται ένας σύλλογος με το ίδιο όνομα.
Σήμερα είναι μουσείο και εκθεσιακός χώρος για τη ναΐφ τέχνη, την art brut και την outsider art: έργα αυτοδίδακτων, ασθενών και δημιουργών έξω από τον κόσμο της τέχνης. Από το 1995 οργανώνει τρεις ή τέσσερις περιοδικές εκθέσεις τον χρόνο, από εθνικά πανοράματα όπως η Αϊτή, η Βραζιλία και η Ιαπωνία ως ατομικές εκθέσεις. Το 1995 το βιβλιοπωλείο της ξεκίνησε επίσης τη γαλλική έκδοση του Raw Vision, ενός περιοδικού για την outsider art.
- Η τρέχουσα έκθεση: οι εκθέσεις αλλάζουν αρκετές φορές τον χρόνο, οπότε δείτε τι παρουσιάζεται πριν πάτε.
- Το βιβλιοπωλείο, με ειδίκευση σε κείμενα για την τέχνη, βιβλία καλλιτεχνών και outsider δημιουργία, και το καφέ δίπλα.
Μουσείο της Μονμάρτης και οι Κήποι Renoir
Το Μουσείο της Μονμάρτης στεγάζεται σε μια ομάδα παλιών σπιτιών στη rue Cortot, πίσω από τη Sacré-Cœur και δίπλα στο αμπέλι της Μονμάρτης. Το Maison du Bel Air, χτισμένο το 1660, είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια του λόφου και φιλοξενεί τη μόνιμη συλλογή. Για πολύ καιρό πίστευαν ότι ανήκε στον Rosimond, ηθοποιό του θιάσου του Μολιέρου, όμως μια μελέτη του 2012 έδειξε ότι αυτό δεν ισχύει. Το μουσείο άνοιξε το 1960 ως Musée du Vieux-Montmartre και είναι μία από τις στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας.
Τα σπίτια αυτά ήταν γεμάτα καλλιτέχνες. Ο Pierre-Auguste Renoir νοίκιασε εδώ ατελιέ το 1876 και εκείνη την περίοδο ζωγράφισε το Bal du moulin de la Galette και το La Balançoire (Η κούνια). Η Suzanne Valadon έζησε εδώ με τον γιο της Maurice Utrillo και τον σύντροφό της André Utter, μια τριάδα με το παρατσούκλι Trio infernal. Στην ίδια διεύθυνση δούλεψαν επίσης ο Raoul Dufy, ο Émile Bernard και ο εικονογράφος Francisque Poulbot. Το διαμέρισμα-ατελιέ της Valadon και του Utrillo ανασυστάθηκε με βάση φωτογραφίες, επιστολές και τους πίνακές της και άνοιξε τον Οκτώβριο του 2014.
Η συλλογή καλύπτει την καλλιτεχνική, θρησκευτική, πολιτική και γιορτινή ιστορία του λόφου, με πίνακες, αφίσες, χαρακτικά και φωτογραφίες, και θεματικές αίθουσες για το Bateau-Lavoir, το καμπαρέ Chat Noir και το θέατρο σκιών του, το Lapin Agile και την κατασκευή της Sacré-Cœur. Οι κήποι πίσω από τα σπίτια ανασχεδιάστηκαν το 2012 με βάση τους πίνακες του Renoir και ονομάζονται Κήποι Renoir.
- Τα οπωροφόρα δέντρα, οι πασχαλιές, τα τριαντάφυλλα και οι αναρριχώμενες ορτανσίες, φυτεμένα ώστε να θυμίζουν τις εικόνες αυτών των κήπων στους πίνακες του Renoir.
- Η θέα προς το αμπέλι Clos Montmartre, που ξαναφυτεύτηκε το 1933 σε μια πλαγιά όπου υπήρχαν αμπέλια από τον Μεσαίωνα.
- Το ανασυσταθέν διαμέρισμα-ατελιέ της Suzanne Valadon και του Maurice Utrillo.
Le Passe-Muraille
Στο κάτω άκρο της rue Norvins, στη μικρή Place Marcel-Aymé, ένας χάλκινος άντρας έχει μείνει μισός μέσα σε έναν πέτρινο τοίχο, με το κεφάλι και το ένα χέρι να προεξέχουν. Είναι ο Dutilleul, ο ήρωας του διηγήματος του Marcel Aymé Le Passe-muraille (Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα από τους τοίχους), που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1941 και συμπεριλήφθηκε σε συλλογή το 1943. Ο Dutilleul είναι ένας ντροπαλός υπάλληλος τρίτης κατηγορίας σε υπουργείο που ανακαλύπτει ότι μπορεί να περνά μέσα από τοίχους. Χρησιμοποιεί το χάρισμα για να κλέβει ως Garou-Garou, δραπετεύει από τη φυλακή και ερωτεύεται, ώσπου ένα βράδυ, φεύγοντας από το δωμάτιο της αγαπημένης του, χάνει τη δύναμή του και μένει κολλημένος σε έναν τοίχο της rue Norvins, ακριβώς εκεί όπου στέκεται σήμερα το γλυπτό.
Το γλυπτό το έφτιαξε ο ηθοποιός Jean Marais, που έδωσε στον Dutilleul τα χαρακτηριστικά του Marcel Aymé. Η ιστορία είχε μακρά ζωή: μια ταινία του 1951 με τον Bourvil, τηλεοπτικές εκδοχές το 1977 και το 2016, και ένα μιούζικαλ των Didier van Cauwelaert και Michel Legrand που παίχτηκε στο Παρίσι και, ως Amour, στο Μπρόντγουεϊ. Το Passe-Muraille είναι μία από τις στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας.
- Το πρόσωπο: κοιτάξτε προσεκτικά και θα δείτε τον ίδιο τον Marcel Aymé, παγιδευμένο στη δική του ιστορία.
Η προτομή της Νταλιντά
Λίγο πιο κάτω στη rue Girardon φτάνετε στην Place Dalida, μια μικροσκοπική πλατεία στη διασταύρωση της rue Girardon, της rue de l’Abreuvoir και της allée des Brouillards. Πήρε το όνομά της το 1996, και το 1997, στη δέκατη επέτειο του θανάτου της τραγουδίστριας, αποκαλύφθηκε εδώ μια χάλκινη προτομή του γλύπτη Alain Aslan. Είναι μία από τις στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας, και η πλατεία έχει γίνει τόπος όπου οι θαυμαστές της έρχονται να τη θυμηθούν.
Η Νταλιντά γεννήθηκε στο Κάιρο το 1933 ως Iolanda Cristina Gigliotti, από Ιταλούς γονείς. Το 1956 το τραγούδι της Bambino έφτασε στο νούμερο ένα στη Γαλλία και έμεινε εκεί για διάστημα ρεκόρ· ανάμεσα στις επόμενες επιτυχίες της ήταν το Paroles, paroles, ντουέτο με τον Alain Delon, και το Gigi l’amoroso. Ζούσε κοντά, στη rue d’Orchampt, πέθανε στο σπίτι της στη Μονμάρτη τον Μάιο του 1987 και είναι θαμμένη στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, πιο χαμηλά στον λόφο.
- Η θέα προς τα κάτω στη rue de l’Abreuvoir, ένα στενό που αναφέρεται ήδη το 1325 και πήρε αργότερα το όνομά του από την παλιά ποτίστρα αλόγων στη γωνία με τη rue Girardon.
Πώς να τα δείτε σε μία βόλτα
Ξεκινήστε από τη Halle Saint-Pierre στους πρόποδες του λόφου και ανεβείτε μέσα από το Square Louise-Michel ή πάρτε το φουνικουλέρ δίπλα του ως τη Sacré-Cœur. Περάστε πίσω από τη βασιλική ως τη rue Cortot και το Μουσείο της Μονμάρτης. Από εκεί ακολουθήστε τη rue Norvins προς τα δυτικά ως την Place Marcel-Aymé και το Passe-Muraille, και τελειώστε κατεβαίνοντας τη rue Girardon ως την Place Dalida. Οι δρόμοι είναι απότομοι και λιθόστρωτοι, οπότε φορέστε καλά παπούτσια, και αν θέλετε να επισκεφθείτε το μουσείο ή μια έκθεση στη Halle, οργανώστε τη βόλτα σας ανάλογα.
Ανακαλύψτε τη Μονμάρτη με τη World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στη Μονμάρτη μετατρέπει τον λόφο σε παιχνίδι στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις, από τον Τοίχο της Αγάπης ως το Square Louise-Michel, και τρία μέρη αυτού του οδηγού είναι στάσεις: το Μουσείο της Μονμάρτης, το Passe-Muraille και η προτομή της Νταλιντά. Η Halle Saint-Pierre δεν είναι στάση, αλλά βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Square Louise-Michel, όπου τελειώνει η διαδρομή. Σε κάθε στάση λύνετε έναν γρίφο και μαθαίνετε μια ιστορία, με τον δικό σας ρυθμό.
Στη Μονμάρτη υπάρχει επίσης βόλτα χωρίς ξεναγό και υπαίθριο escape game, για όσους προτιμούν διαφορετική μορφή.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού της Μονμάρτης →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στη Μονμάρτη →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στη Μονμάρτη →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.