Αυτός ο οδηγός ανεβαίνει στη Μονμάρτη από τον σταθμό του μετρό Abbesses ως την κορυφή του λόφου και κατεβαίνει από την άλλη πλευρά, μέσα από επτά μέρη που αξίζει να περιλαμβάνει κάθε πρώτη επίσκεψη: τον Τοίχο της Αγάπης, το Bateau-Lavoir, την Place du Tertre, τη Maison Rose, το αμπέλι Clos Montmartre, τη Sacré-Cœur και το Square Louise-Michel. Και τα επτά είναι στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας, και μαζί αφηγούνται το χωριό, τους καλλιτέχνες και τη βασιλική που έκαναν τον λόφο διάσημο.
Ο Τοίχος της Αγάπης
Στο μικρό Square Jehan-Rictus, στην Place des Abbesses, ένας τοίχος από πλακάκια είναι γεμάτος χειρόγραφα: οι λέξεις σ’ αγαπώ, γραμμένες πάνω από 300 φορές σε περίπου 250 γλώσσες. Τον δημιούργησαν οι καλλιτέχνες Frédéric Baron και Claire Kito το 2000. Ο Baron συγκέντρωσε τη φράση σε πάρα πολλές γλώσσες, και η Kito, καλλιγράφος, τη διέταξε σε 612 πλακάκια από εμαγιέ λάβα, σε περίπου 40 τετραγωνικά μέτρα. Ο κήπος χρονολογείται από το 1936 και βρίσκεται στη θέση ενός παλιού δημοτικού κτιρίου. Ο τοίχος είναι η πρώτη στάση του κυνηγιού θησαυρού μας.
- Οι κόκκινες πιτσιλιές ανάμεσα στις λέξεις: συμβολίζουν τα κομμάτια μιας ραγισμένης καρδιάς, που θα μπορούσαν να ενωθούν ξανά σε μια ολόκληρη.
- Η δική σας γλώσσα: το να τη βρείτε ανάμεσα σε τόσες γραφές είναι η μισή διασκέδαση.
Le Bateau-Lavoir
Στον αριθμό 13 της Place Émile-Goudeau, ένα σεμνό κτίριο σε μια επικλινή πλατεία ήταν κάποτε εργοστάσιο πιάνων και μετά ένας λαβύρινθος από ατελιέ καλλιτεχνών. Ο Pablo Picasso ήρθε το 1904, έμεινε εδώ ως το 1909 και κράτησε ατελιέ ως το 1912, και εδώ παρουσίασε το 1907 τις Δεσποινίδες της Αβινιόν, τον πίνακα που συνήθως θεωρείται η αρχή του κυβισμού. Ο Kees van Dongen, ο Juan Gris και ο Amedeo Modigliani έζησαν στο κτίριο, ο Georges Braque σύχναζε εδώ, και το 1908 οι καλλιτέχνες οργάνωσαν εδώ ένα διάσημο συμπόσιο προς τιμήν του ζωγράφου Henri Rousseau, του αποκαλούμενου Τελωνοφύλακα.
Το όνομα αποδίδεται συνήθως στον ποιητή Max Jacob· μία εξήγηση παρομοιάζει το κτίριο με τα ξύλινα πλυσταριά-βάρκες που ήταν τότε δεμένα στον Σηκουάνα, μια άλλη μιλά για τα ρούχα που κρέμονταν έξω. Μια πυρκαγιά το 1970 άφησε όρθια μόνο την πρόσοψη, και το 1978 το κτίριο ξαναχτίστηκε ίδιο, από μπετόν. Εξακολουθεί να στεγάζει 25 ατελιέ καλλιτεχνών.
- Η πρόσοψη προς την πλατεία, το μόνο κομμάτι του αρχικού κτιρίου που επέζησε της πυρκαγιάς.
Place du Tertre
Η Place du Tertre, σε υψόμετρο περίπου 130 μέτρων, ήταν το κέντρο του παλιού χωριού της Μονμάρτης πριν ο λόφος γίνει μέρος του Παρισιού. Το 1790 το πρώτο δημαρχείο του χωριού στεγάστηκε στο σπίτι του πρώτου δημάρχου, Félix Desportes, στον αριθμό 3. Σήμερα η πλατεία είναι γεμάτη καβαλέτα: από τη δεκαετία του 1990 ο δήμος τη χωρίζει σε 140 θέσεις του ενός τετραγωνικού μέτρου για ζωγράφους, προσωπογράφους και καλλιτέχνες σιλουέτας, που πληρώνουν ετήσιο τέλος. Τα τραπεζάκια των εστιατορίων πιάνουν πλέον μεγάλο μέρος του χώρου. Η πλατεία είναι στάση του κυνηγιού θησαυρού μας.
- Το La Mère Catherine στον αριθμό 6, εστιατόριο που ιδρύθηκε το 1793.
- Η εκκλησία Saint-Pierre de Montmartre λίγα βήματα πιο πέρα, με τους τρούλους της Sacré-Cœur να υψώνονται ακριβώς πίσω της.
La Maison Rose
Στον αριθμό 2 της rue de l’Abreuvoir, εκεί όπου το στενό συναντά τη rue des Saules, βρίσκεται ένα μικρό ροζ σπίτι. Το ίδρυσαν η Germaine και ο Ramon Pichot, και πολλοί ζωγράφοι το απεικόνισαν: το La Maison Rose à Montmartre του Maurice Utrillo βρίσκεται σήμερα στο San Francisco Museum of Modern Art. Λίγο πιο κάτω στη rue des Saules είναι το Lapin Agile, ένα καμπαρέ σε κτίριο του 1795, αγαπημένο στέκι του Picasso, του Max Jacob και των φίλων τους στις αρχές του 20ού αιώνα, που παλιά λεγόταν Cabaret des Assassins. Η Maison Rose είναι μία από τις στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας.
Vigne du Clos Montmartre
Στη βόρεια πλαγιά του λόφου, ανάμεσα στη rue Saint-Vincent και τη rue des Saules, σειρές από κλήματα μεγαλώνουν μέσα στο Παρίσι. Στη Μονμάρτη καλλιεργούσαν αμπέλια από τον Μεσαίωνα, όμως αυτό το αμπέλι είναι νεότερο: το 1929 ο εικονογράφος Francisque Poulbot διαμόρφωσε εδώ έναν μικρό κήπο, το 1930 οι κάτοικοι και ο σύλλογος Vieux Montmartre σταμάτησαν σχέδια για πολυκατοικίες, και το 1933 ο Δήμος του Παρισιού φύτεψε το αμπέλι. Τα πρώτα κλήματα ήταν gamay και pinot noir· σήμερα υπάρχουν περίπου 30 ποικιλίες.
Κάθε Οκτώβριο από το 1934 ο τρύγος γιορτάζεται με τη Fête des Vendanges, με παρέλαση των συλλόγων της Μονμάρτης και προσκεκλημένων οινικών αδελφοτήτων. Οι κηπουροί του δήμου μαζεύουν τα σταφύλια, το κρασί πατιέται στα κελάρια του δημαρχείου του 18ου διαμερίσματος και βγαίνει σε δημοπρασία για κοινωνικούς σκοπούς στον λόφο. Το αμπέλι είναι στάση του κυνηγιού θησαυρού μας· συνήθως είναι κλειστό για το κοινό, αλλά φαίνεται καλά από τον δρόμο.
Η Sacré-Cœur
Η βασιλική στην κορυφή του λόφου προτάθηκε το 1870, μετά την ήττα της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο Paul Abadie κέρδισε τον διαγωνισμό απέναντι σε 77 άλλες προτάσεις, η κατασκευή άρχισε το 1875 και ολοκληρώθηκε το 1914, αλλά η εκκλησία καθαγιάστηκε μόλις το 1919, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πέτρα της, τραβερτίνης από το Château-Landon, είναι πολύ σκληρή και ασπρίζει με τη βροχή, επειδή σχηματίζεται ασβεστίτης στην επιφάνεια. Πολλοί στη γαλλική Αριστερά βλέπουν εδώ και καιρό το κτίριο ως σύμβολο της καταστολής της Παρισινής Κομμούνας του 1871, και κηρύχθηκε ιστορικό μνημείο μόλις τον Δεκέμβριο του 2022.
Μέσα, το ψηφιδωτό της αψίδας, που αφιερώθηκε το 1923, καλύπτει περίπου 475 τετραγωνικά μέτρα με 25.000 ψηφίδες και δείχνει τον Χριστό με την Παναγία, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και την Ιωάννα της Λωρραίνης. Η καμπάνα La Savoyarde ζυγίζει περίπου 19 τόνους και είναι η μεγαλύτερη της Γαλλίας. Η βασιλική είναι το δεύτερο πιο επισκέψιμο αξιοθέατο του Παρισιού μετά τον Πύργο του Άιφελ και μία από τις στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας.
- Τα χάλκινα έφιππα αγάλματα της Ιωάννας της Λωρραίνης και του Αγίου Λουδοβίκου, έργα του Hippolyte Lefebvre, πάνω από την είσοδο.
- Η θέα στο Παρίσι από τα σκαλιά μπροστά στη βασιλική, και από τον τρούλο αν ανεβείτε.
Square Louise-Michel
Κάτω από τη βασιλική, κήποι σε αναβαθμίδες με σκάλες, ράμπες και ένα σιντριβάνι κατεβαίνουν την πλαγιά ως την Place Saint-Pierre. Ξεκίνησαν το 1889 στη θέση παλιών λατομείων γύψου, με εργασίες των Adolphe Alphand, Paul Abadie και Jean Camille Formigé, και ολοκληρώθηκαν το 1927, όταν άνοιξαν ως Square Willette. Αργότερα πήραν το όνομα της Louise Michel, μιας από τις κορυφαίες μορφές της Παρισινής Κομμούνας του 1871, λόγω του αντισημιτισμού του Willette. Το square είναι η τελευταία στάση του κυνηγιού θησαυρού μας.
- Η κρήνη του Paul Gasq του 1932, με τρίτωνες και μια ναϊάδα σε τρεις κόγχες.
- Το φουνικουλέρ της Μονμάρτης, που λειτουργεί από το 1900 στη δυτική πλευρά των κήπων, και το διώροφο καρουζέλ στη βάση των σκαλιών.
Πώς να τα δείτε σε μία βόλτα
Ξεκινήστε από την Place des Abbesses με τον Τοίχο της Αγάπης και ανεβείτε τη rue Ravignan ως την Place Émile-Goudeau και το Bateau-Lavoir. Συνεχίστε προς τα πάνω ως την Place du Tertre και μετά κατεβείτε τη rue des Saules στη βόρεια πλευρά ως τη Maison Rose και το αμπέλι. Ανεβείτε ξανά από τη rue du Chevalier-de-la-Barre ή τη rue du Mont-Cenis ως τη Sacré-Cœur και τελειώστε κατεβαίνοντας μέσα από το Square Louise-Michel. Οι δρόμοι είναι απότομοι και λιθόστρωτοι, οπότε φορέστε καλά παπούτσια· νωρίς το πρωί ο λόφος είναι πιο ήσυχος.
Ανακαλύψτε τη Μονμάρτη με τη World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στη Μονμάρτη μετατρέπει τον λόφο σε παιχνίδι στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις, από τον Τοίχο της Αγάπης ως το Square Louise-Michel, και και τα επτά μέρη αυτού του οδηγού είναι στάσεις, μαζί με το Passe-Muraille, την προτομή της Νταλιντά και το Μουσείο της Μονμάρτης. Σε κάθε στάση λύνετε έναν γρίφο και μαθαίνετε μια ιστορία, με τον δικό σας ρυθμό.
Στη Μονμάρτη υπάρχει επίσης βόλτα χωρίς ξεναγό και υπαίθριο escape game, για όσους προτιμούν διαφορετική μορφή.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού της Μονμάρτης →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στη Μονμάρτη →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στη Μονμάρτη →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.