Deze gids klimt Montmartre op van het metrostation Abbesses naar de top van de heuvel en weer naar beneden aan de andere kant, langs zeven plekken die bij elk eerste bezoek horen: de Muur van de liefde, het Bateau-Lavoir, de Place du Tertre, La Maison Rose, de wijngaard Clos Montmartre, de Sacré-Cœur en het Square Louise-Michel. Alle zeven zijn stops van onze schattenjacht, en samen vertellen ze over het dorp, de kunstenaars en de basiliek die de heuvel beroemd hebben gemaakt.
De Muur van de liefde
In het kleine Square Jehan-Rictus aan de Place des Abbesses is een muur van tegels bedekt met handschrift: de woorden ik hou van jou, meer dan 300 keer geschreven in zo’n 250 talen. De kunstenaars Frédéric Baron en Claire Kito maakten hem in 2000. Baron verzamelde de zin in talloze talen, en Kito, een kalligrafe, bracht hem aan op 612 tegels van geëmailleerde lavasteen, op ongeveer 40 vierkante meter. Het plantsoen zelf dateert van 1936 en ligt op de plek van een oud gemeentehuisgebouw. De muur is de eerste stop van onze schattenjacht.
- De rode spatten tussen de woorden: ze staan voor de stukjes van een gebroken hart, die je weer tot een heel hart zou kunnen samenvoegen.
- Je eigen taal: die terugvinden tussen al die schriften is de helft van de lol.
Le Bateau-Lavoir
Op Place Émile-Goudeau 13 staat aan een hellend pleintje een bescheiden gebouw dat ooit een pianofabriek was en daarna een doolhof van kunstenaarsateliers. Pablo Picasso kwam in 1904, woonde hier tot 1909 en hield er tot 1912 een atelier, en hier liet hij in 1907 Les Demoiselles d’Avignon zien, het schilderij dat meestal als het begin van het kubisme geldt. Kees van Dongen, Juan Gris en Amedeo Modigliani woonden in het gebouw, Georges Braque kwam er vaak, en in 1908 hielden de kunstenaars hier een beroemd banket ter ere van de schilder Henri Rousseau, bijgenaamd de Douanier.
De naam wordt meestal toegeschreven aan de dichter Max Jacob; de ene verklaring vergelijkt het gebouw met de houten wasboten die toen op de Seine lagen, de andere wijst op de was die buiten hing. Een brand in 1970 liet alleen de gevel overeind, en in 1978 werd het gebouw in dezelfde vorm in beton herbouwd. Er zitten nog altijd 25 kunstenaarsateliers in.
- De gevel aan het plein, het enige deel van het oorspronkelijke gebouw dat de brand overleefde.
Place du Tertre
De Place du Tertre, op ongeveer 130 meter boven zeeniveau, was het centrum van het oude dorp Montmartre voordat de heuvel bij Parijs kwam. In 1790 werd het eerste gemeentehuis van het dorp ingericht in het huis van de eerste burgemeester, Félix Desportes, op nummer 3. Nu staat het plein vol ezels: sinds de jaren negentig verdeelt de stad het in 140 plekken van één vierkante meter voor schilders, portrettekenaars en silhouetknippers, die een jaarlijkse vergoeding betalen. Terrassen van restaurants nemen inmiddels een groot deel van de ruimte in. Het plein is een stop van onze schattenjacht.
- La Mère Catherine op nummer 6, een restaurant dat in 1793 werd opgericht.
- De kerk Saint-Pierre de Montmartre op een paar passen afstand, met de koepels van de Sacré-Cœur er vlak achter.
La Maison Rose
Op de rue de l’Abreuvoir 2, waar het steegje de rue des Saules raakt, staat een klein roze huis. Het werd opgericht door Germaine en Ramon Pichot, en veel schilders hebben het afgebeeld: Maurice Utrillo’s La Maison Rose à Montmartre hangt nu in het San Francisco Museum of Modern Art. Iets verder de rue des Saules af ligt de Lapin Agile, een cabaret in een gebouw uit 1795, begin 20e eeuw een geliefde ontmoetingsplek van Picasso, Max Jacob en hun vrienden, en vroeger Cabaret des Assassins genoemd. La Maison Rose is een van de stops van onze schattenjacht.
Vigne du Clos Montmartre
Op de noordhelling van de heuvel, tussen de rue Saint-Vincent en de rue des Saules, groeien rijen wijnstokken midden in Parijs. Op Montmartre werd al sinds de middeleeuwen wijn verbouwd, maar deze wijngaard is jonger: in 1929 legde de tekenaar Francisque Poulbot hier een plantsoentje aan, in 1930 hielden bewoners en de vereniging Vieux Montmartre plannen voor flatgebouwen tegen, en in 1933 plantte de stad Parijs de wijngaard. De eerste stokken waren gamay en pinot noir; nu zijn het er zo’n 30 rassen.
Sinds 1934 wordt de oogst elke oktober gevierd met de Fête des Vendanges, met een optocht van Montmartrese verenigingen en bezoekende wijnbroederschappen. Gemeentelijke tuinmannen plukken de druiven, de wijn wordt geperst in de kelders van het stadhuis van het 18e arrondissement en geveild voor sociale doelen op de heuvel. De wijngaard is een stop van onze schattenjacht; meestal is hij gesloten voor bezoekers, maar vanaf de straat zie je hem goed.
De Sacré-Cœur
De basiliek op de top van de heuvel werd in 1870 voorgesteld, na de Franse nederlaag in de Frans-Duitse Oorlog. Paul Abadie won de wedstrijd van 77 andere ontwerpen, de bouw begon in 1875 en was in 1914 klaar, maar de kerk werd pas in 1919 ingewijd, na de Eerste Wereldoorlog. Haar steen, travertijn uit Château-Landon, is erg hard en wordt witter als het regent, doordat er calciet op het oppervlak ontstaat. Veel mensen aan de Franse linkerzijde zien het gebouw al lang als symbool van de onderdrukking van de Parijse Commune van 1871, en pas in december 2022 werd het een beschermd historisch monument.
Binnen bedekt het apsismozaïek, ingewijd in 1923, ongeveer 475 vierkante meter met 25.000 stukjes en toont Christus met de Maagd Maria, aartsengel Michaël en Jeanne d’Arc. De klok La Savoyarde weegt zo’n 19 ton en is de grootste van Frankrijk. De basiliek is na de Eiffeltoren de meest bezochte plek van Parijs en een van de stops van onze schattenjacht.
- De bronzen ruiterstandbeelden van Jeanne d’Arc en Lodewijk de Heilige door Hippolyte Lefebvre boven de ingang.
- Het uitzicht over Parijs vanaf de trappen voor de basiliek, en vanaf de koepel als je naar boven klimt.
Square Louise-Michel
Onder de basiliek lopen terrastuinen met trappen, hellingen en een fontein de helling af naar de Place Saint-Pierre. Ze werden in 1889 begonnen op de plek van oude gipsgroeven, Adolphe Alphand, Paul Abadie en Jean Camille Formigé werkten eraan, en ze werden in 1927 voltooid, toen ze opengingen als Square Willette. Later werden ze vernoemd naar Louise Michel, een van de leidende figuren van de Parijse Commune van 1871, vanwege het antisemitisme van Willette. Het square is de laatste stop van onze schattenjacht.
- De fontein van Paul Gasq uit 1932, met tritons en een najade in drie nissen.
- De kabelspoorweg van Montmartre, sinds 1900 in bedrijf langs de westkant van de tuinen, en de draaimolen met twee verdiepingen onderaan de trappen.
Zo zie je ze in één wandeling
Begin op de Place des Abbesses bij de Muur van de liefde en klim dan via de rue Ravignan naar de Place Émile-Goudeau en het Bateau-Lavoir. Ga verder omhoog naar de Place du Tertre en loop dan de rue des Saules af aan de noordkant naar La Maison Rose en de wijngaard. Klim via de rue du Chevalier-de-la-Barre of de rue du Mont-Cenis weer naar de Sacré-Cœur en eindig door het Square Louise-Michel af te dalen. De straten zijn steil en met kinderkopjes bestraat, dus trek goede schoenen aan; vroeg in de ochtend is het rustiger op de heuvel.
Ontdek Montmartre met World City Trail
Onze schattenjacht in Montmartre maakt van de heuvel een spel op je telefoon. De route verbindt 10 stops, van de Muur van de liefde tot het Square Louise-Michel, en alle zeven plekken uit deze gids zijn stops, samen met Le Passe-Muraille, de buste van Dalida en het Musée de Montmartre. Bij elke stop los je een puzzel op en hoor je een verhaal, in je eigen tempo.
In Montmartre is er ook een zelfgeleide wandeltour en een outdoor escape game, voor wie liever een ander formaat kiest.
Speel de schattenjacht in Montmartre →
Doe de zelfgeleide wandeltour door Montmartre →
Speel de outdoor escape game in Montmartre →
Feiten gecontroleerd in oktober 2026.