Ten przewodnik prowadzi do czterech miejsc, które opowiadają historię Lubeki od bramy miejskiej po powieść, która rozsławiła miasto: do Holstentor z muzeum handlu hanzeatyckiego, kościoła św. Piotra z tarasem widokowym, Buddenbrookhaus rodziny Mannów i dzielnicy muzealnej St. Annen w dawnym klasztorze. Wszystkie cztery są przystankami naszej gry miejskiej i można je połączyć jednym spacerem przez wyspę Starego Miasta, z zachodu na południowy wschód.
Holstentor i jego muzeum
Holstentor to ceglana brama strzegąca zachodniej strony Starego Miasta i obraz, który większość ludzi ma przed oczami, myśląc o Lubece. Zaczęto ją budować w 1464 roku pod kierunkiem miejskiego budowniczego Hinricha Helmstedego i ukończono w 1478 roku jako część zewnętrznych fortyfikacji. Stała na miękkim, bagnistym gruncie i wieże zaczęły osiadać i przechylać się niemal zaraz po budowie; przechył widać do dziś. W 1863 roku mieszczanie przegłosowali, większością zaledwie jednego głosu, zachowanie bramy zamiast jej rozbiórki, a w kolejnych latach ją odrestaurowano.
Od 1950 roku w bramie mieści się muzeum. Obecna wystawa opowiada o potędze handlu w epoce Hanzy: są modele statków, zbroje i broń oraz towary, na których bogacili się lubeccy kupcy. Brama stała się też symbolem narodowym: widniała na dawnym banknocie 50 marek niemieckich i na niemieckiej monecie dwueurowej z 2006 roku.
- Łaciński napis od strony pól, CONCORDIA DOMI FORIS PAX (zgoda w domu, pokój na zewnątrz), dodany w 1871 roku.
- Litery SPQL od strony miasta, czyli Senat i Lud Lubeki, na wzór rzymskiego SPQR.
- Przechył dwóch okrągłych wież, najlepiej widoczny, gdy odejdziesz kawałek, na most albo trawnik przed bramą. Za bramą, nad rzeką, stoją dawne ceglane spichlerze solne.
Kościół św. Piotra (Petrikirche)
Kościół św. Piotra to jeden z pięciu starych kościołów śródmieścia, po raz pierwszy wzmiankowany w 1170 roku. W XIII wieku powstał tu romański kościół halowy, który w XV wieku rozbudowano w gotycki ceglany kościół pięcionawowy, jeden z bardzo nielicznych pięcionawowych kościołów na świecie. W Niedzielę Palmową 1942 roku nalot całkowicie go wypalił, razem z dachem, hełmem wieży i wyposażeniem. Wieżę odbudowano w 1961 roku, a w 1987 roku wnętrze przywrócono jako prostą, białą przestrzeń.
Co nietypowe, kościół św. Piotra nie ma parafii. Służy wystawom, koncertom, wydarzeniom kulturalnym i specjalnym nabożeństwom, co nadaje mu zupełnie inny klimat niż pozostałym kościołom miasta. Dla większości odwiedzających głównym powodem jest wieża: taras widokowy na wysokości około 50 metrów, na który wjeżdża się windą, wychodzi na dachy wyspy Starego Miasta.
- Widok z tarasu: Holstentor, spichlerze solne, rzeka Trave i siedem iglic pięciu głównych kościołów Starego Miasta.
- Jasne, puste wnętrze z nowoczesnymi dziełami, takimi jak krzyż ołtarzowy austriackiego artysty Arnulfa Rainera.
Buddenbrookhaus
Biały barokowy dom przy Mengstraße 4, tuż poniżej kościoła Mariackiego, należał do dziadków Tomasza Manna. Na fasadzie widnieje data 1758, gdy pewien kupiec kazał go przebudować; dziadek Manna, Johann Siegmund Mann, kupił go w 1842 roku. Tomasz Mann, urodzony w Lubece w 1875 roku, uczynił go miejscem akcji swojej pierwszej powieści, Buddenbrooków, wydanej w 1901 roku, historii upadku rodziny kupieckiej. Powieść w dużej mierze przyniosła mu Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1929 roku, a dom od tamtej pory nosi nazwisko książkowej rodziny.
W nalocie z 1942 roku dom został zniszczony z wyjątkiem fasady i sklepionej piwnicy, a potem odbudowany za starym frontem. Od 1993 roku działa tu Centrum Heinricha i Tomasza Mannów, poświęcone obu braciom pisarzom. Pod koniec 2019 roku muzeum zamknięto na dużą przebudowę i rozbudowę i ma zostać otwarte ponownie nie wcześniej niż około 2030 roku; do tego czasu informacja i sklep mieszczą się w Buddenbrooks am Markt, między ratuszem a kościołem Mariackim.
- Fasada z datą 1758 nad drzwiami: przetrwała bombardowanie i to ją rozpoznają czytelnicy Manna.
- Sama Mengstraße, ulica kupieckich domów schodząca od kościoła Mariackiego ku rzece, która dobrze oddaje świat opisany przez Manna.
Dzielnica muzealna St. Annen (Museumsquartier St. Annen)
W spokojnej południowo-wschodniej części Starego Miasta Muzeum św. Anny zajmuje dawny klasztor augustianek zbudowany w latach 1502–1515 w stylu późnego gotyku ceglanego. Zakonnice nie zostały długo: ostatnie odeszły w 1532 roku, po reformacji. Od 1610 roku w budynkach działał przytułek dla ubogich, a części później służyły jako więzienie. Miasto przerobiło zespół na muzeum, otwarte w 1915 roku.
Jego zbiór średniowiecznej sztuki sakralnej jest największy tego rodzaju w Niemczech, z wieloma ołtarzami skrzydłowymi z lubeckich kościołów. Najbardziej znany jest ołtarz pasyjny Hansa Memlinga z 1491 roku, który rodzina Greverade ufundowała dla katedry w Lubece. Na piętrze sale pokazują, jak żyły lubeckie rodziny od średniowiecza do XIX wieku. Kunsthalle St. Annen, galeria sztuki nowoczesnej zbudowana na początku XXI wieku wokół resztek kościoła klasztornego, dopełnia dzielnicę muzealną, która sąsiaduje z miejską synagogą.
- Ołtarz pasyjny Memlinga, z dziesiątkami małych scen męki Chrystusa w jednym panoramicznym krajobrazie.
- Krużganek klasztoru i mury spalonego kościoła, dziś część nowoczesnej Kunsthalle.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij przy Holstentor na zachodnim skraju Starego Miasta i przejdź mostem na wyspę. Wejdź pod górę do kościoła św. Piotra i wjedź windą na wieżę, żeby zobaczyć całą trasę pod sobą. Stamtąd niedaleko na północ, obok rynku, do kościoła Mariackiego i w dół Mengstraße do Buddenbrookhaus. Potem przejdź przez Stare Miasto na południowy wschód, Königstraße albo bocznymi uliczkami, i zakończ w dzielnicy muzealnej St. Annen przy kościele św. Idziego (Aegidienkirche).
Odkryj Lubekę z World City Trail
Nasza gra miejska w Lubece zamienia Stare Miasto w grę na twoim telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od Burgtor do katedry w Lubece, a Muzeum Holstentor, kościół św. Piotra, Buddenbrookhaus i dzielnica muzealna St. Annen są wśród nich, podobnie jak kościół Mariacki, ratusz, Theater Lübeck i Szpital Świętego Ducha. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i dowiadujesz się czegoś o miejscu, we własnym tempie.
W Lubece jest też spacer po mieście bez przewodnika i plenerowa gra escape, dla tych, którzy wolą inny format.
Zagraj w grę miejską w Lubece →
Wybierz się na samodzielny spacer po Lubece →
Zagraj w plenerową grę escape w Lubece →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.