Gra miejska w Sankt Gallen i zwiedzanie na własną rękę

Trasa: od dworca w St. Gallen przez stare miasto do kościoła St. Mangen

przystanki: 10 · ok. 26 min marszu · start: Dworzec kolejowy St. Gallen · meta: Kościół St. Mangen

Gra zaczyna się przy dworcu kolejowym St. Gallen i prowadzi przez dzielnicę Bleicheli na Czerwony Plac i do fontanny Broderbrunnen. Od Muzeum Tekstyliów wchodzisz na stare miasto: fontanna świętego Galla, opactwo i Ortsbürgergemeinde, potem kościół St. Laurenzen i Marktplatz z pomnikiem Vadiana, a metą jest kościół St. Mangen. Każdą odpowiedź znajdziesz pod gołym niebem, na fasadach, fontannach i wieżach kościołów, więc nigdy nie stoisz w kolejce do kasy, a jeśli przyjeżdżasz autobusem na Marktplatz zamiast pociągiem, aplikacja pozwoli ci zacząć właśnie tam i ułoży pozostałe przystanki w nowej kolejności.

Otwórz mapę trasy ↗

1. 

   1Dworzec kolejowy St. GallenStart

   Budynek dworca według projektu Alexandra von Sengera ukończono w 1913 roku, gdy miasto przeżywało szczyt rozkwitu dzięki hafciarstwu. Przejdź wzdłuż długiej neobarokowej fasady i spójrz na plac przed dworcem, skąd wąskotorowe pociągi Appenzeller Bahnen odjeżdżają prosto z placu.

2. 

   2Stadtlounge (Czerwony Plac)

   Stadtlounge, przez mieszkańców nazywany Czerwonym Placem, to salon pod gołym niebem zaprojektowany przez artystkę Pipilotti Rist i architekta Carlosa Martineza, otwarty w 2005 roku. Czerwona nawierzchnia z gumowego granulatu pokrywa zarówno ziemię, jak i meble, a nad nimi unoszą się wielkie owalne lampy niczym chmury.

   Przeczytaj całą historię →

3. 

   3Broderbrunnen

   Tę dużą, bogato zdobioną fontannę odsłonięto w 1896 roku dla uczczenia nowego wodociągu, który doprowadził do miasta wodę pitną z Jeziora Bodeńskiego. Przyjrzyj się brązowym figurom i licznym wylewom wody: fontanna zamieniła nowoczesne wówczas dzieło inżynierii w powód do dumy.

4. 

   4Muzeum Tekstyliów

   Muzeum Tekstyliów opowiada o koronkach i haftach, które rozsławiły miasto: około 1900 roku hafty należały do najważniejszych towarów eksportowych Szwajcarii, a duża ich część pochodziła z regionu St. Gallen. Kolekcję próbek tkanin i wzorników zaczęto gromadzić w XIX wieku, by inspirować miejscowych projektantów.

5. 

   5Fontanna świętego Galla

   Fontanna na Gallusplatz upamiętnia Galla, mnicha pochodzącego z Irlandii, który według tradycji osiadł nad strumieniem Steinach w 612 roku i dał miastu nazwę. Legenda mówi, że niedźwiedź przyniósł mu drewno na ognisko i dostał w zamian chleb, a niedźwiedź do dziś widnieje w herbie miasta.

6. 

   6Opactwo świętego Galla

   Opactwo założono w 719 roku w miejscu pustelni Galla i stało się ono jednym z wielkich ośrodków nauki średniowiecznej Europy. Barokową katedrę z dwiema wieżami zbudowano w latach 1755–1766, a zespół opactwa ze słynną biblioteką od 1983 roku jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

7. 

   7Ortsbürgergemeinde St.Gallen

   Ortsbürgergemeinde to wspólnota dawnych rodów mieszczańskich, której korzenie sięgają samorządnego miasta kupców, wyrosłego obok opactwa. Spójrz w górę na kamienice starówki: miasto słynie z rzeźbionych i malowanych wykuszy, często opłaconych przez bogatych kupców handlujących płótnem i haftami.

8. 

   8Kościół St. Laurenzen

   To główny kościół protestancki miasta: w latach dwudziestych XVI wieku reformator i burmistrz Joachim Vadian wprowadził tu reformację, podczas gdy sąsiednie opactwo pozostało katolickie. Neogotycki wygląd kościół zyskał podczas przebudowy w latach pięćdziesiątych XIX wieku, a jego smukła wieża stoi kilka kroków od katedry.

   Przeczytaj całą historię →

9. 

   9Marktplatz

   Marktplatz to gwarny główny plac starego miasta, gdzie spotykają się stragany i miejskie autobusy. Stoi tu odsłonięty w 1904 roku pomnik z brązu Joachima von Watta, zwanego Vadianem, humanisty, lekarza i burmistrza, a tuż obok, na Bohl, wznosi się Waaghaus, dawna waga miejska z XVI wieku.

10. 

    10Kościół St. MangenMeta

    To jeden z najstarszych kościołów w mieście, założony około 898 roku i poświęcony świętemu Magnusowi. Obok niego żyła zamurowana w celi rekluza Wiborada, aż zginęła podczas najazdu Węgrów w 926 roku, a w 1047 roku została pierwszą kobietą kanonizowaną przez papieża.