Αυτός ο οδηγός ακολουθεί τη νότια πλευρά του κέντρου της Σεβίλλης, από το ποτάμι ως το μεγάλο πάρκο της πόλης: την κρήνη Híspalis στην Puerta de Jerez, την Torre del Oro, την αρένα της Real Maestranza, τον καθεδρικό ναό, την Plaza de España και δύο ήσυχες γωνιές του πάρκου María Luisa, τη Glorieta de San Diego και τη Λίμνη των Λωτών. Μαζί καλύπτουν οκτώ αιώνες, από έναν πύργο των Αλμοχάδων ως τα κτίρια της Ιβηροαμερικανικής Έκθεσης του 1929, και όλα είναι στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας.
Híspalis Fountain
Η κρήνη στη μέση του κυκλικού κόμβου της Puerta de Jerez παίρνει το όνομά της από την Hispalis, τη ρωμαϊκή ονομασία της Σεβίλλης. Η ίδια η πλατεία οφείλει το όνομά της σε μια πύλη των παλιών τειχών που έβλεπε προς την Jerez de la Frontera. Ο δήμος παρήγγειλε την κρήνη το 1928 και τοποθετήθηκε το 1929, τη χρονιά της Ιβηροαμερικανικής Έκθεσης. Τη σχεδίασε ο Juan Bautista Míguez Roca και τη σμίλεψε ο γλύπτης Manuel Delgado Brackenbury. Μια γυναίκα με χιτώνα, η μορφή της πόλης, κάθεται πάνω σε μεγάλα φύλλα που κρατούν παιδιά όρθια πάνω σε γιγάντιες χελώνες.
- Τα σύμβολα γύρω της: ένας οδοντωτός τροχός για τη βιομηχανία, ένα κηρύκειο για το εμπόριο και φύλλα για τη γεωργία. Τα τέσσερα παιδιά με τα κοχύλια στο χείλος είναι αντίγραφα, που μπήκαν το 2015· τα πρωτότυπα είχαν αφαιρεθεί το 1939.
Η Torre del Oro
Η Torre del Oro στέκεται στην όχθη του Γουαδαλκιβίρ. Χτίστηκε το 1220–1221, τις τελευταίες δεκαετίες της κυριαρχίας των Αλμοχάδων, ως πύργος πάνω στο ποτάμι, στην άκρη της τειχισμένης πόλης. Έχει τρία μέρη: την αλμοχαδική βάση, ένα δεύτερο τμήμα σε ρυθμό μουδέχαρ που συνήθως χρονολογείται στη βασιλεία του Πέτρου Α΄ τον 14ο αιώνα, και το πάνω τμήμα με τον μικρό τρούλο, που προστέθηκε το 1760, αφού ο σεισμός της Λισαβόνας του 1755 είχε προκαλέσει ζημιές. Από το 1944 στεγάζει ναυτικό μουσείο του ισπανικού Πολεμικού Ναυτικού.
Για το όνομα, «Πύργος του Χρυσού», υπάρχουν πολλές εξηγήσεις. Μια αναστήλωση το 2005 έδειξε ότι οι τοίχοι ήταν κάποτε επιχρισμένοι με ασβέστη και άχυρο, που τους έδιναν χρυσή λάμψη. Η διαδεδομένη ιδέα ότι εδώ φυλασσόταν το χρυσάφι της Αμερικής δεν ισχύει: αυτό φυλασσόταν στην Casa de la Contratación.
- Η αλλαγή στο σχήμα και στην πέτρα ανάμεσα στα τρία επίπεδα, που δείχνει καθαρά τις τρεις περιόδους κατασκευής.
- Η θέα κατά μήκος του ποταμού από την προκυμαία στη βάση του· η αρένα απέχει μικρή απόσταση προς τα πάνω.
Η αρένα της Real Maestranza
Η αρένα ταυρομαχιών της Real Maestranza de Caballería, ενός αριστοκρατικού ιππικού σωματείου, χρειάστηκε πάνω από έναν αιώνα για να ολοκληρωθεί: η κατασκευή μιας κυκλικής αρένας άρχισε το 1760 και τελείωσε μόλις το 1881. Μοιάζει στρογγυλή αλλά είναι ελαφρώς οβάλ και χωράει περίπου 12.000 με 13.000 θεατές. Για τους φίλους της ταυρομαχίας είναι από τις σημαντικότερες αρένες της Ισπανίας, ιδίως κατά τη Feria de Abril. Κάτω από τις κερκίδες άνοιξε το 1989 ένα μουσείο ταυρομαχίας, το Museo Taurino.
- Η Puerta del Príncipe, η πιο φημισμένη πύλη, από την οποία ο ματαδόρ βγαίνει στους ώμους του πλήθους μετά από ένα εξαιρετικό απόγευμα.
- Το θεωρείο του Πρίγκιπα (Palco del Príncipe), που χτίστηκε για τον ινφάντη Φίλιππο των Βουρβόνων και στέφεται από ένα γλυπτό σύμπλεγμα του Πορτογάλου γλύπτη Cayetano de Acosta.
Ο καθεδρικός ναός της Σεβίλλης
Το 1401 το κεφάλαιο του ναού αποφάσισε να αντικαταστήσει το παλιό τέμενος των Αλμοχάδων με μια νέα εκκλησία· οι τεκμηριωμένες εργασίες άρχισαν το 1433 και η τελευταία πέτρα μπήκε το 1506. Το 1988 τα Guinness τον αναγνώρισαν ως τον καθεδρικό ναό με τη μεγαλύτερη επιφάνεια στον κόσμο. Από το τέμενος σώθηκαν δύο μέρη: το Patio de los Naranjos, η παλιά αυλή των πλύσεων με πορτοκαλιές, και ο μιναρές, που χτίστηκε από το 1184 και έγινε το καμπαναριό που λέγεται Giralda. Ο Hernán Ruiz πρόσθεσε τον αναγεννησιακό θάλαμο των καμπανών τον 16ο αιώνα, και το 1568 μπήκε στην κορυφή ο χάλκινος ανεμοδείκτης, το Giraldillo.
Μέσα βρίσκονται ο τάφος του Χριστόφορου Κολόμβου, κοντά στην Puerta de San Cristóbal, και το κεντρικό ρετάμπλ, που ξεκίνησε το 1482 ο Pedro Dancart και ολοκλήρωσε ο Juan Bautista Vázquez ο Πρεσβύτερος, και θεωρείται το μεγαλύτερο του χριστιανικού κόσμου. Μαζί με το Αλκάθαρ και το Archivo de Indias, ο ναός είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1987.
- Η Puerta del Perdón, η παλιά είσοδος στην αυλή του τεμένους, με διάκοσμο από τερακότα που προστέθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα.
- Το Giraldillo που γυρίζει στον αέρα στην κορυφή της Giralda, που φαίνεται καλά από την Plaza Virgen de los Reyes.
Η Plaza de España
Η Plaza de España χτίστηκε για την Ιβηροαμερικανική Έκθεση του 1929. Τη σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Aníbal González και τα έργα κράτησαν από το 1914 ως το 1929· το αποτέλεσμα είναι ένα τεράστιο ημικύκλιο από τούβλο και κεραμικά πλακίδια, με ένα κεντρικό κτίριο και δύο πύργους ύψους περίπου 70 μέτρων. Κατά μήκος του καμπύλου τοίχου απλώνονται 48 πάγκοι με azulejos, ένας για κάθε τότε επαρχία της Ισπανίας, ο καθένας με χάρτη και μια σκηνή από την τοπική ιστορία. Ένα κανάλι ακολουθεί την καμπύλη, με τέσσερις γέφυρες που έχουν τα ονόματα των παλιών βασιλείων της Αραγωνίας, της Καστίλης, της Λεόν και της Ναβάρρας, και μπορείτε να νοικιάσετε βάρκα με κουπιά.
- Οι πάγκοι των επαρχιών: βρείτε μια επαρχία που ξέρετε και διαβάστε τη σκηνή στα πλακάκια της.
- Η πλατεία ως κινηματογραφικό σκηνικό: εμφανίζεται στον Λόρενς της Αραβίας (1962) ως βρετανικό στρατηγείο στο Κάιρο και στο Star Wars: Επεισόδιο II (2002) ως παλάτι στον πλανήτη Naboo.
Το πάρκο María Luisa: η Glorieta de San Diego και η Λίμνη των Λωτών
Η Plaza de España βρίσκεται στην άκρη του πάρκου María Luisa, η έκταση του οποίου δωρίστηκε στην πόλη το 1893 από την ινφάντα María Luisa Fernanda των Βουρβόνων. Ο Γάλλος αρχιτέκτονας τοπίου Jean-Claude Nicolas Forestier το ξανασχεδίασε τα χρόνια πριν από την έκθεση, με δενδροστοιχίες, μικρές πλατείες (glorietas), κρήνες και λιμνούλες· η διάταξη που περπατάτε σήμερα μοιάζει πολύ με εκείνη του 1929. Η Glorieta de San Diego, μία από αυτές τις μικρές πλατείες, είναι του 1929, της χρονιάς της έκθεσης. Στον κύριο άξονα του πάρκου ο Forestier τοποθέτησε την Κρήνη των Λιονταριών, την Κρήνη των Βατράχων (Fuente de las Ranas, 1914) και το Estanque de los Lotos, τη Λίμνη των Λωτών, όπου τελειώνει το κυνήγι θησαυρού μας.
- Η Κρήνη των Λιονταριών και η Κρήνη των Βατράχων, που μοιράζονται τον κύριο άξονα του πάρκου με τη Λίμνη των Λωτών.
Πώς να τα δείτε σε μία βόλτα
Ξεκινήστε από την κρήνη Híspalis στην Puerta de Jerez και κατεβείτε στο ποτάμι για την Torre del Oro. Ακολουθήστε το Paseo de Colón προς τα πάνω ως την αρένα της Maestranza και μετά μπείτε στο κέντρο από την Plaza del Cabildo ως τον καθεδρικό ναό και τη Giralda. Από τον ναό περάστε από την Puerta del León του Αλκάθαρ και προχωρήστε νότια δίπλα στο παλιό Βασιλικό Εργοστάσιο Καπνού, σήμερα μέρος του πανεπιστημίου, ως τη Glorieta de San Diego. Τελειώστε με την Plaza de España και τα μονοπάτια του πάρκου María Luisa ως τη Λίμνη των Λωτών. Το καλοκαίρι περπατήστε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και κρατήστε το πάρκο για τις πιο ζεστές ώρες.
Ανακαλύψτε τη Σεβίλλη με το World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στη Σεβίλλη κάνει την πόλη παιχνίδι στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις, από την κρήνη Híspalis ως τη Λίμνη των Λωτών, και όλα τα μέρη αυτού του οδηγού είναι στάσεις: η κρήνη, η Torre del Oro, η αρένα, ο καθεδρικός ναός, η κρήνη της Glorieta de San Diego, η Plaza de España και η Λίμνη των Λωτών, μαζί με την Plaza del Cabildo, την Puerta del León και το Βασιλικό Εργοστάσιο Καπνού. Σε κάθε στάση λύνετε έναν γρίφο και μαθαίνετε μια ιστορία, με τον δικό σας ρυθμό.
Στη Σεβίλλη υπάρχουν επίσης μια βόλτα χωρίς ξεναγό και ένα υπαίθριο escape game, για όσους προτιμούν άλλη μορφή.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού της Σεβίλλης →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στη Σεβίλλη →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στη Σεβίλλη →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.