Stare miasto w Colmarze jest zwarte i prawie wszystko, z czego słynie, leży kilka kroków od siebie: gotycki kościół, malowane renesansowe kamienice, dawny urząd celny, kanały obstawione domami z muru pruskiego i muzeum zbudowane wokół jednego z wielkich obrazów późnego średniowiecza. Ten przewodnik opisuje siedem z tych miejsc: kolegiatę św. Marcina, Dom Pfistera, Muzeum Unterlinden, Koïfhus, Małą Wenecję z dzielnicą handlarzy ryb, fontannę Roesselmanna i Muzeum Bartholdiego. Leżą przy tych samych ulicach, więc zobaczysz je wszystkie podczas jednego spaceru.
Kolegiata św. Marcina
Kościół św. Marcina to największa świątynia Colmaru, często nazywana katedrą, choć jest kolegiatą, a nie siedzibą biskupa. Ten tytuł pochodzi z czasów rewolucji francuskiej, gdy zlikwidowano kapitułę i osadzono tu biskupa konstytucyjnego; skończyło się to wraz z konkordatem w 1802 roku i od tamtej pory jest to kościół parafialny. Obecną gotycką budowlę wznoszono od około 1234 do 1365 roku z wogeskiego piaskowca w różnych odcieniach. Pewien mistrz Humbert kierował pierwszymi pracami przy transepcie, nawie i wieżach, a Guillaume de Marbourg zaprojektował prezbiterium, ukończone w latach 60. XIV wieku. Planowanej wieży północnej nigdy nie zbudowano.
Wieża, którą zbudowano, straciła dach i iglicę w pożarze w 1572 roku. Zastąpiono je cebulastą latarnią, która do dziś nadaje kościołowi sylwetkę. Przez stulecia w kościele wisiała też Madonna w różanym ogrodzie Martina Schongauera z 1473 roku; skradziona w 1972 roku i odnaleziona w 1973 roku, wisi dziś w pobliskim kościele dominikanów.
- Portal południowy z tympanonem przedstawiającym św. Mikołaja ratującego trzy dziewczęta.
- Portal środkowy, którego tympanon pokazuje Pokłon Trzech Króli nad Sądem Ostatecznym.
Dom Pfistera
Na rogu Rue des Marchands stoi jeden z najczęściej fotografowanych domów Alzacji. Zbudowano go w 1537 roku dla Ludwiga Scherera, kapelusznika z Besançon, z żółtego piaskowca i drewna, a malowidła dodano w 1577 roku. Nazwę zawdzięcza późniejszym właścicielom, rodzinie Pfisterów, do której należał w XIX wieku. To zabytek pod ochroną i dom prywatny, więc podziwiasz go z ulicy.
- Narożny wykusz na dwóch kondygnacjach, z gotyckim w stylu kamiennym maswerkiem na dole i drewnianą galerią na górze, oraz ośmioboczna wieżyczka schodowa zwieńczona małym cebulastym hełmem.
- Malowidła ścienne przypisywane Christianowi Vacksterfferowi: cesarze niemieccy, czterej ewangeliści, sceny z Księgi Rodzaju i alegorie, takie jak Wiara i Sprawiedliwość.
Muzeum Unterlinden
Muzeum Unterlinden, którego nazwa oznacza pod lipami, mieści się w dawnym klasztorze dominikanek i jest otwarte dla publiczności od 1853 roku. Prowadzi je Société Schongauer, a słynie przede wszystkim ze sztuki Górnego Renu z XV i XVI wieku, w tym dzieł urodzonego w Colmarze Martina Schongauera.
Jego najsłynniejszym dziełem jest Ołtarz z Isenheim, namalowany przez Matthiasa Grünewalda w latach 1512–1516 dla szpitala klasztornego, z rzeźbionymi częściami Mikołaja z Hagenau. W 2015 roku architekci Herzog & de Meuron rozbudowali muzeum, łącząc klasztor z nowym skrzydłem i dawnymi łaźniami miejskimi.
- Krużganek klasztoru i kaplica, w której wystawiono Ołtarz z Isenheim, z rozdzielonymi kwaterami, tak aby było widać wszystkie sceny.
Koïfhus (dawny urząd celny)
Koïfhus, czyli Ancienne Douane, przy Grand-Rue to najstarszy budynek publiczny Colmaru. Jego skrzydło południowe zbudowano w 1480 roku i przebudowano w XVI i XVIII wieku. Na parterze składowano i oclono towary wjeżdżające do miasta i wyjeżdżające z niego, a w sali na piętrze obradowała Dekapolis, związek dziesięciu alzackich miast cesarskich, później także sąd i rada miejska. Generał Jean Rapp, jeden z oficerów Napoleona, urodził się w budynku północnym w 1771 roku.
- Dach z kolorowych glazurowanych dachówek z balustradą; najlepszy widok jest z placu przed budynkiem.
Mała Wenecja i dzielnica handlarzy ryb
Mała Wenecja (La Petite Venise) to odcinek rzeki Lauch na południowym skraju starego miasta, w dzielnicy Krutenau. W średniowieczu ten bagnisty teren zamieniono w ogrody warzywne, a ogrodnicy wozili warzywa na targ płaskodennymi łodziami po rzece. Dzielnica ciągnie się od hali targowej wzdłuż Quai de la Poissonnerie aż do mostu Saint-Pierre.
Quai de la Poissonnerie zawdzięcza nazwę handlowi rybami, z którego dawniej żyła ta ulica. Jej domy z muru pruskiego, pomalowane w mocne alzackie kolory, pochodzą głównie z okresu od XIV do XVIII wieku. Dziś płaskodenne łodzie wożą zwiedzających po Lauch spod hali targowej.
- Widok na kanał i kolorowe domy z mostu Saint-Pierre i z mostów przy hali targowej.
Fontanna Roesselmanna
Na Place des Six-Montagnes-Noires, na skraju Małej Wenecji, stoi fontanna Auguste’a Bartholdiego odsłonięta w 1888 roku. Upamiętnia Jeana Roesselmanna, wójta miasta, który zginął w 1262 roku, broniąc Colmaru przed wojskami biskupa Strasburga. Bartholdi nadał posągowi twarz dawnego burmistrza Colmaru, który po 1871 roku sprzeciwiał się niemieckiej aneksji Alzacji. W 1943 roku okupanci zrzucili posąg, by go przetopić; odnaleziono go uszkodzonego w porcie na Renie i ustawiono z powrotem w 1945 roku.
Muzeum Bartholdiego
Auguste Bartholdi, twórca Statui Wolności i Lwa z Belfort, urodził się w Colmarze w 1834 roku, w domu przy Rue des Marchands 30. Dom zapisano miastu w 1907 roku i dziś jest to muzeum jego twórczości, z gipsowymi modelami, rysunkami, fotografiami i makietami jego posągów na trzech piętrach.
- Brązowa grupa Wielkie podpory świata (Les grands Soutiens du monde) z 1902 roku na dziedzińcu.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij przy Muzeum Unterlinden na północy starego miasta i idź na południe, obok Domu Pfistera, do Muzeum Bartholdiego, oba przy Rue des Marchands. Skręć do kolegiaty św. Marcina, a potem idź dalej do Koïfhus przy Grand-Rue. Stamtąd zejdź do hali targowej i idź wzdłuż Quai de la Poissonnerie przez Małą Wenecję do fontanny Roesselmanna. Zarezerwuj czas na Muzeum Unterlinden, które zasługuje na sporą część przedpołudnia.
Odkryj Colmar z World City Trail
Nasza gra miejska w Colmarze zamienia stare miasto w grę, w którą grasz na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od kolegiaty św. Marcina po Muzeum Bartholdiego, a kolegiata św. Marcina, Muzeum Unterlinden, fontanna Roesselmanna, Mała Wenecja, dzielnica handlarzy ryb, dawny urząd celny i Muzeum Bartholdiego to przystanki, podobnie jak teatr miejski, park Champ de Mars i kościół Saint-Matthieu. Dom Pfistera nie jest przystankiem, ale leży kilka kroków od trasy. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i poznajesz jakąś historię, we własnym tempie.
W Colmarze jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, dla tych, którzy wolą inny format.
Zagraj w grę miejską w Colmarze →
Wybierz się na samodzielny spacer po Colmarze →
Zagraj w plenerową grę escape w Colmarze →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.