Ten przewodnik prowadzi do trzech miejsc w starym mieście Nicei (Vieux-Nice) i tuż obok niego: do Tour Saint-François, dzwonnicy dawnego klasztoru franciszkanów; do Chapelle de la Visitation Sainte-Claire, kaplicy z klasztorem na zboczu wzgórza zamkowego; oraz do Jardin Albert-Ier, jednego z najstarszych publicznych ogrodów w mieście, między Place Masséna a morzem. Wszystkie trzy są punktami naszej gry miejskiej w Nicei, a razem pokazują, jak miasto rozrastało się od klasztorów i wąskich uliczek aż po ogrody założone nad rzeką Paillon.
Tour Saint-François
Franciszkanie przybyli do Nicei w XIII wieku. Według tradycji najpierw, w 1239 roku, osiedli w klasztorze na wschód od portu, a mniej więcej jedenaście lat później ich przełożony Raymond Ricardi zbudował nowy klasztor u stóp wzgórza zamkowego, na ziemi podarowanej przez młynarza Augiera Badata. Klasztor stał tam, gdzie dziś jest Place Saint-François, na północnym skraju starego miasta, a w 1722 roku dobudowano dzwonnicę z kopułą. Gdy w 1792 roku Nicea znalazła się pod władzą Francji, zakonników wypędzono, a budynki służyły jako wartownia, sąd i urząd zdrowia; później wojska napoleońskie trzymały w części zabudowań konie.
Wieża przetrwała, bo była miastu potrzebna. W 1798 roku gmina zachowała ją, żeby umieścić na niej publiczny zegar, w czasach gdy Nicea miała tylko jeden. Sprawa ciągnęła się przez dziesięciolecia: zegar zaproponowano w 1813 roku, a w 1837 architekt Joseph Vernier zaprojektował dla niego kwadratową nadbudowę i małą dzwonnicę na dzwon. Zegar wykonano w Morez w górach Jura, a po pierwszym, wadliwym dzwonie ostatecznie zawieszono dzwon z ludwisarni w Genui, opłacony częściowo z datków. Dziś wieża ma około 41 metrów wysokości. Miasto stopniowo odkupiło dawny zespół klasztorny, a klasztor, stary pałac komunalny obok i wieża są od 2016 roku etapami restaurowane, więc sprawdź, co można zwiedzać w środku.
- Kondygnacja z zegarem i mała dzwonnica na szczycie: dodatki z lat 30. XIX wieku, które dały XVIII-wiecznej wieży nowe zadanie.
- Sam plac Saint-François, odnowiony w latach 2018–2019, ze starym pałacem komunalnym po jednej stronie.
- Ślad zakonników w innej części miasta: krzyż, który brat Louis Terrini postawił na klasztornym cmentarzu w 1477 roku, to ten sam, który dziś znany jest jako Croix de Cimiez.
Chapelle de la Visitation Sainte-Claire
Wyżej, przy Rue Sainte-Claire, gdzie stare miasto wspina się na wzgórze zamkowe, stoi kaplica z dawnym klasztorem, publiczną pralnią i ogrodem z tyłu. Klaryski zbudowały kaplicę na początku XVII wieku: data 1609 jest wykuta na jej narożniku, a 1669 na narożniku klasztoru dobudowanego później. W czasie rewolucji francuskiej klasztor zamknięto. Po restauracji król Sardynii Wiktor Emanuel I, który znów rządził Niceą, przekazał budynki siostrom wizytkom, a one nazwały to miejsce Visitation-Sainte-Claire. W 1828 roku zleciły ozdobienie wnętrza malarzowi fresków Giuseppe Toselliemu.
Wizytki wyprowadziły się w 1960 roku, a miasto kupiło cały zespół. Gdy w 1985 roku zaczęła się renowacja, nie zachował się żaden zapis dawnej fasady, więc artyści Patrice Giuge i Marc Lavalle zaprojektowali nową, w stylu klasycznym, czerpiąc z ornamentów Tosellego. Kaplica i dawny klasztor są wpisane na listę zabytków, a klasztor zamieniono w hotel, otwarty w czerwcu 2024 roku. Nie myl tej kaplicy z pobliską Chapelle de la Visitation, zwaną też kaplicą Providence, przy Rue Saint-Augustin: to starsza kaplica klasztorna, z której korzystały te same zakony, zanim przeniosły się tutaj, a dziś działa w niej osiedlowe centrum kultury.
- Malowana fasada w ciepłych odcieniach ziemi sieneńskiej: tympanon nad drzwiami to trompe-l’oeil, a nie rzeźbiony kamień.
- Portrety świętej Klary i świętego Józefa po obu stronach wejścia oraz żłobkowane pilastry wokół nich.
- Daty 1609 i 1669 wykute na narożnikach kaplicy i klasztoru.
Jardin Albert-Ier
Jardin Albert-Ier leży między Place Masséna a Promenade des Anglais i jest jednym z najstarszych publicznych ogrodów Nicei. Powstał jako ogród dla zimowych gości na podmokłym terenie przy ujściu Paillonu, rzeki płynącej przez miasto. W 1852 roku teren wyrównano i obsadzono w stylu włoskim, na powierzchni około hektara, kasztanowcami, wiązami, lipami, mimozami i sosnami piniami. W miarę jak rzekę ujmowano w nabrzeża, a potem przykrywano, ogród się powiększał: nowe nabrzeże z 1863 roku pozwoliło mu wejść na dawne koryto, a przykrycie Paillonu w 1890 roku dało mu obecną wielkość, z francuskimi trawnikami, krętymi angielskimi alejkami i przede wszystkim palmami i drzewami subtropikalnymi.
Nazwę nosi od 1914 roku, gdy miasto nadało mu imię Alberta I, króla Belgów, w hołdzie za jego postawę wobec niemieckiego ultimatum na początku pierwszej wojny światowej. Najważniejszy pomnik ogrodu jest starszy: Pomnik Stulecia (Monument du Centenaire), wzniesiony w 1892 roku na setną rocznicę pierwszego przyłączenia Nicei do Francji w 1792 roku i odsłonięty w 1896 roku przez prezydenta Félixa Faure’a. Zarówno ogród, jak i Pomnik Stulecia są punktami naszej gry miejskiej. Pośrodku ogrodu stoi teatr pod gołym niebem, Théâtre de Verdure, zbudowany w 1946 roku i wciąż używany na koncerty.
Dwie małe historie z jego przeszłości: w 1854 roku pisarz Alphonse Karr otworzył przy ogrodzie sklep z bukietami, owocami i warzywami, a do lat 60. XX wieku dzieci mogły jeździć po alejkach drewnianymi wózkami ciągniętymi przez osły, aż rosnący ruch samochodowy położył temu kres. Dziś ogród to ulubione miejsce na odpoczynek na ławce, a co roku odbywa się w nim festiwal książki.
- Arc 115,5°, metalowy łuk Bernara Veneta o długości 19 metrów na centralnym trawniku, ustawiony w 1988 roku; jego bliźniak, Arc 124,5°, stoi w Berlinie.
- Fontaine des Tritons, fontanna, która była częścią ogrodu już w latach 90. XIX wieku.
- Posągi Tragedii i Tańca rzeźbiarza Victora Nicolasa po obu stronach sceny Théâtre de Verdure.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij na Place Garibaldi, placu z arkadami na północnym skraju starego miasta, gdzie zaczyna się też nasza gra miejska. Wejdź w stare miasto do Place Saint-François i Tour Saint-François, a potem wespnij się uliczkami do Rue Sainte-Claire i Chapelle de la Visitation Sainte-Claire. Zejdź z powrotem obok katedry w Nicei na Cours Saleya i pod operę, a potem idź Promenade du Paillon, parkiem założonym nad rzeką, aż do Place Masséna i Fontaine du Soleil. Jardin Albert-Ier jest tuż obok placu, w drodze nad morze, więc spacer możesz zakończyć na ławce pod palmami albo na Promenade des Anglais.
Odkryj Niceę z World City Trail
Nasza gra miejska w Nicei zamienia stare miasto w grę, w którą grasz na telefonie. Trasa łączy 10 punktów, od Place Garibaldi do Jardin Albert-Ier, a Tour Saint-François, Chapelle de la Visitation Sainte-Claire i Jardin Albert-Ier są wśród nich, podobnie jak katedra, Cours Saleya, opera, Promenade du Paillon, Fontaine du Soleil i Pomnik Stulecia. W każdym punkcie rozwiązujesz zagadkę i poznajesz jakąś historię, we własnym tempie.
W Nicei jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, dla tych, którzy wolą inny format.
Zagraj w grę miejską w Nicei →
Wybierz się na samodzielny spacer po Nicei →
Zagraj w plenerową grę escape w Nicei →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.