Αυτός ο οδηγός παρουσιάζει τρία σημεία μέσα και γύρω από την παλιά πόλη της Νίκαιας (Vieux-Nice): την Tour Saint-François, το καμπαναριό ενός πρώην φραγκισκανικού μοναστηριού· τη Chapelle de la Visitation Sainte-Claire, ένα παρεκκλήσι με μονή στην πλαγιά του λόφου του Κάστρου· και τον Jardin Albert-Ier, έναν από τους παλαιότερους δημόσιους κήπους της πόλης, ανάμεσα στην Place Masséna και τη θάλασσα. Και τα τρία είναι στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας στη Νίκαια, και μαζί δείχνουν πώς η πόλη απλώθηκε από τα μοναστήρια και τα στενά δρομάκια ως τους κήπους που φτιάχτηκαν πάνω από τον ποταμό Paillon.
Tour Saint-François
Οι Φραγκισκανοί ήρθαν στη Νίκαια τον 13ο αιώνα. Κατά την παράδοση εγκαταστάθηκαν πρώτα το 1239 σε μονή ανατολικά του λιμανιού, και περίπου έντεκα χρόνια αργότερα ο ηγούμενός τους, ο Raymond Ricardi, έχτισε νέα μονή στους πρόποδες του λόφου του Κάστρου, σε οικόπεδο που δώρισε ένας μυλωνάς, ο Augier Badat. Η μονή βρισκόταν στη σημερινή Place Saint-François, στη βόρεια άκρη της παλιάς πόλης, και το καμπαναριό με τον τρούλο προστέθηκε το 1722. Όταν η Νίκαια πέρασε σε γαλλική κυριαρχία το 1792, οι μοναχοί εκδιώχθηκαν και τα κτίρια έγιναν φυλάκιο, δικαστήρια και υγειονομική υπηρεσία· αργότερα ναπολεόντεια στρατεύματα έβαλαν άλογα σε ένα μέρος του συγκροτήματος.
Ο πύργος σώθηκε επειδή τον χρειαζόταν η πόλη. Το 1798 ο δήμος τον κράτησε για να τοποθετήσει ένα δημόσιο ρολόι, σε μια εποχή που η Νίκαια είχε μόνο ένα. Το σχέδιο κράτησε δεκαετίες: ρολόι προτάθηκε το 1813, και το 1837 ο αρχιτέκτονας Joseph Vernier σχεδίασε γι’ αυτό έναν τετράγωνο όροφο και ένα μικρό κωδωνοστάσιο για την καμπάνα. Το ρολόι κατασκευάστηκε στο Morez της Ιουράς, και μετά από μια πρώτη ελαττωματική καμπάνα, αυτή που κρεμάστηκε τελικά ήρθε από χυτήριο της Γένοβας και πληρώθηκε εν μέρει με δωρεές. Σήμερα ο πύργος έχει ύψος περίπου 41 μέτρα. Ο δήμος αγόρασε σταδιακά πίσω το παλιό μοναστηριακό συγκρότημα, και η μονή, το παλιό κοινοτικό μέγαρο δίπλα και ο πύργος αναστηλώνονται κατά στάδια από το 2016, γι’ αυτό ελέγξτε τι μπορείτε να επισκεφθείτε μέσα.
- Ο όροφος του ρολογιού και το μικρό κωδωνοστάσιο στην κορυφή: οι προσθήκες της δεκαετίας του 1830 που έδωσαν νέο ρόλο στον πύργο του 18ου αιώνα.
- Η ίδια η Place Saint-François, ανακαινισμένη το 2018 και το 2019, με το παλιό κοινοτικό μέγαρο στη μία πλευρά.
- Ένα ίχνος των μοναχών σε άλλο σημείο της πόλης: ο σταυρός που έστησε ο αδελφός Louis Terrini στο νεκροταφείο της μονής το 1477 είναι αυτός που σήμερα είναι γνωστός ως Croix de Cimiez.
Chapelle de la Visitation Sainte-Claire
Πιο ψηλά, στη Rue Sainte-Claire, εκεί όπου η παλιά πόλη ανεβαίνει στον λόφο του Κάστρου, βρίσκεται ένα παρεκκλήσι με πρώην μονή, ένα δημόσιο πλυσταριό και έναν κήπο πίσω. Οι μοναχές Κλαρίσσες έχτισαν το παρεκκλήσι στις αρχές του 17ου αιώνα: η χρονολογία 1609 είναι χαραγμένη στη γωνία του, και το 1669 στη γωνία της μονής που πρόσθεσαν αργότερα. Η μονή έκλεισε στη Γαλλική Επανάσταση. Μετά την Παλινόρθωση, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, που κυβερνούσε ξανά τη Νίκαια, παραχώρησε τα κτίρια στις μοναχές της Επίσκεψης, οι οποίες ονόμασαν τον χώρο Visitation-Sainte-Claire. Το 1828 ανέθεσαν τη διακόσμηση του εσωτερικού στον αγιογράφο τοιχογραφιών Giuseppe Toselli.
Οι μοναχές έφυγαν το 1960 και ο δήμος αγόρασε το συγκρότημα. Όταν άρχισε η αναστήλωση το 1985, δεν υπήρχε καμία καταγραφή της παλιάς πρόσοψης, έτσι οι καλλιτέχνες Patrice Giuge και Marc Lavalle σχεδίασαν μια νέα σε κλασικό ύφος, δανειζόμενοι τα διακοσμητικά του Toselli. Το παρεκκλήσι και η πρώην μονή είναι διατηρητέα ιστορικά μνημεία, και η μονή έγινε ξενοδοχείο, που άνοιξε τον Ιούνιο του 2024. Μην το μπερδέψετε με την κοντινή Chapelle de la Visitation, γνωστή και ως παρεκκλήσι της Πρόνοιας, στη Rue Saint-Augustin: είναι ένα παλαιότερο μοναστηριακό παρεκκλήσι που χρησιμοποιούσαν τα ίδια τάγματα πριν μετακομίσουν εδώ, και σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο της γειτονιάς.
- Η ζωγραφισμένη πρόσοψη σε ζεστούς τόνους γαιών της Σιένα: το αέτωμα πάνω από την πόρτα είναι trompe-l’oeil, όχι σκαλιστή πέτρα.
- Τα πορτρέτα της Αγίας Κλάρας και του Αγίου Ιωσήφ στις δύο πλευρές της εισόδου και οι αυλακωτές παραστάδες γύρω τους.
- Οι χρονολογίες 1609 και 1669 χαραγμένες στις γωνίες του παρεκκλησιού και της μονής.
Jardin Albert-Ier
Ο Jardin Albert-Ier βρίσκεται ανάμεσα στην Place Masséna και την Promenade des Anglais και είναι ένας από τους παλαιότερους δημόσιους κήπους της Νίκαιας. Ξεκίνησε ως κήπος για τους χειμερινούς επισκέπτες, σε βαλτώδες έδαφος στις εκβολές του Paillon, του ποταμού που διασχίζει την πόλη. Το 1852 το έδαφος ισοπεδώθηκε και φυτεύτηκε σε ιταλικό ύφος, σε περίπου ένα εκτάριο, με ιπποκαστανιές, φτελιές, φλαμουριές, μιμόζες και κουκουναριές. Όσο ο ποταμός εγκιβωτιζόταν και ύστερα σκεπαζόταν, ο κήπος μεγάλωνε: μια νέα προκυμαία το 1863 τον άφησε να απλωθεί στην παλιά κοίτη, και η κάλυψη του Paillon το 1890 του έδωσε το σημερινό του μέγεθος, με γαλλικά γκαζόν, ελικοειδή αγγλικά μονοπάτια και κυρίως φοίνικες και υποτροπικά δέντρα.
Το όνομά του χρονολογείται από το 1914, όταν η πόλη τον αφιέρωσε στον Αλβέρτο Α΄, βασιλιά των Βέλγων, για να τιμήσει τη στάση του απέναντι στο γερμανικό τελεσίγραφο στην αρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το κύριο μνημείο του κήπου είναι παλαιότερο: το Μνημείο της Εκατονταετηρίδας (Monument du Centenaire), που στήθηκε το 1892 για τα εκατό χρόνια από την πρώτη ένωση της Νίκαιας με τη Γαλλία το 1792 και εγκαινιάστηκε το 1896 από τον πρόεδρο Félix Faure. Ο κήπος και το Μνημείο της Εκατονταετηρίδας είναι και τα δύο στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας. Στο κέντρο του κήπου υπάρχει ένα υπαίθριο θέατρο, το Théâtre de Verdure, χτισμένο το 1946 και ακόμη σε χρήση για συναυλίες.
Δύο μικρές ιστορίες από το παρελθόν του: το 1854 ο συγγραφέας Alphonse Karr άνοιξε δίπλα στον κήπο ένα μαγαζί με ανθοδέσμες, φρούτα και λαχανικά, και ως τη δεκαετία του 1960 τα παιδιά μπορούσαν να κάνουν βόλτα στα μονοπάτια με ξύλινα καροτσάκια που τα έσερναν γαϊδουράκια, ώσπου η αυξανόμενη κίνηση των αυτοκινήτων έβαλε τέλος. Σήμερα ο κήπος είναι αγαπημένο μέρος για ένα διάλειμμα σε κάποιο παγκάκι και φιλοξενεί κάθε χρόνο ένα φεστιβάλ βιβλίου.
- Το Arc 115,5°, η μεταλλική αψίδα μήκους 19 μέτρων του Bernar Venet στο κεντρικό γκαζόν, τοποθετημένη το 1988· η δίδυμή της, Arc 124,5°, βρίσκεται στο Βερολίνο.
- Η Fontaine des Tritons, μια κρήνη που ήταν ήδη μέρος του κήπου τη δεκαετία του 1890.
- Τα αγάλματα της Τραγωδίας και του Χορού του γλύπτη Victor Nicolas, δεξιά και αριστερά από τη σκηνή του Théâtre de Verdure.
Πώς να τα δείτε σε μία βόλτα
Ξεκινήστε από την Place Garibaldi, την πλατεία με τις στοές στη βόρεια άκρη της παλιάς πόλης, απ’ όπου ξεκινά και το κυνήγι θησαυρού μας. Μπείτε στην παλιά πόλη ως την Place Saint-François και την Tour Saint-François, και μετά ανεβείτε από τα δρομάκια στη Rue Sainte-Claire και τη Chapelle de la Visitation Sainte-Claire. Κατεβείτε ξανά περνώντας από τον καθεδρικό ναό της Νίκαιας ως το Cours Saleya και την Όπερα, και ακολουθήστε την Promenade du Paillon, το πάρκο πάνω από τον ποταμό, ως την Place Masséna και τη Fontaine du Soleil. Ο Jardin Albert-Ier είναι ακριβώς δίπλα στην πλατεία, στον δρόμο προς τη θάλασσα, οπότε μπορείτε να τελειώσετε τη βόλτα σε ένα παγκάκι κάτω από τους φοίνικες ή στην Promenade des Anglais.
Ανακαλύψτε τη Νίκαια με το World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στη Νίκαια μετατρέπει την παλιά πόλη σε ένα παιχνίδι που παίζετε στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις, από την Place Garibaldi ως τον Jardin Albert-Ier, και η Tour Saint-François, η Chapelle de la Visitation Sainte-Claire και ο Jardin Albert-Ier είναι όλα στάσεις, μαζί με τον καθεδρικό ναό, το Cours Saleya, την Όπερα, την Promenade du Paillon, τη Fontaine du Soleil και το Μνημείο της Εκατονταετηρίδας. Σε κάθε στάση λύνετε έναν γρίφο και μαθαίνετε μια ιστορία, με τον δικό σας ρυθμό.
Στη Νίκαια υπάρχει επίσης μια βόλτα χωρίς ξεναγό και ένα υπαίθριο escape game, για όσους προτιμούν μια διαφορετική μορφή.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού της Νίκαιας →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στη Νίκαια →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στη Νίκαια →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.