Ten przewodnik łączy siedem miejsc na starym mieście w Weronie, wszystkie w zakolu Adygi albo na jej brzegach: rzymską Arenę i Porta Borsari, dom Julii, dominikański kościół Sant’Anastasia, katedrę oraz dwa mosty o zupełnie różnych historiach, Ponte della Vittoria i Ponte Scaligero. Razem obejmują dwa tysiące lat dziejów miasta, od rzymskiej Werony po odbudowę po 1945 roku, a wszystkie siedem to punkty naszej gry miejskiej w Weronie.
Arena
Amfiteatr w Weronie zbudowali Rzymianie, prawdopodobnie w I wieku n.e., i wciąż jest używany. Arena ma około 75 na 44 metry, a w czasach rzymskich na trybunach mieściło się pewnie około 30 tysięcy osób. Dziś, gdy scena zajmuje część miejsc, na letnie wieczory operowe przychodzi około 22 tysięcy widzów. Fasada i filary są z wapienia ze wzgórz Valpolicelli, w odcieniach różu i bieli.
Budowla miała długie dalsze życie. Trzęsienia ziemi, w tym katastrofalne z 3 stycznia 1117 roku, ją uszkodziły, a z zewnętrznego pierścienia nie zostało prawie nic. W średniowieczu odbywały się tu pojedynki sądowe, w których opłaceni zawodnicy rozstrzygali siłą niejasne procesy, a w 1382 roku ślub Antonia della Scali uczczono tu 25 dniami turniejów i widowisk. Opera pojawiła się w 1856 roku, w sezonie z Cyrulikiem sewilskim Rossiniego, a festiwal Arena di Verona rozpoczął się w 1913 roku od Aidy Verdiego.
- Ala, jedyny zachowany fragment zewnętrznego pierścienia: cztery łuki górujące nad resztą. Według średniowiecznej legendy było to niedokończone dzieło diabła.
- Arkady parteru od strony Piazza Bra; obejdź je dookoła, a poczujesz kształt całego owalu.
Porta Borsari
Kawałek od Areny stoi Porta Borsari, główne wejście do rzymskiej Werony. Brama pochodzi z I wieku n.e., zapewne w miejscu starszej, a przechodziła przez nią Via Postumia, która stawała się główną ulicą wschód–zachód rzymskiego miasta; dziś to Corso Porta Borsari. Najpierw nazywała się Porta Iovia, od pobliskiej małej świątyni Jowisza. Obecna nazwa pochodzi od bursarii, żołnierzy, którzy pobierali tu opłaty. Napis z czasów cesarza Galiena wspomina odbudowę w 265 roku n.e.
- Fasada z białego wapienia z dwoma łukami między korynckimi półkolumnami, a nad nimi dwukondygnacyjny mur z dwunastoma oknami zamkniętymi łukiem.
Dom Julii
Przy Via Cappello, blisko Piazza delle Erbe, stoi średniowieczny dom-wieża, w którym kiedyś działała gospoda del Cappello. Kapelusz wyrzeźbiony na zworniku łuku od strony dziedzińca przypomina tę gospodę, a nazwa Cappello wystarczyła, by powiązać dom z Kapuletami, rodziną Julii z historii rozsławionej przez Szekspira. Nie ma dowodów, że Julia naprawdę żyła: dom to tradycja, a nie miejsce historyczne.
Miasto Werona kupiło budynek w 1905 roku. Słynny balkon jest częścią aranżacji zaprojektowanej przez Antonia Avenę i ukończonej w 1939 roku, która nadała domowi wygląd, jakiego oczekują turyści. Brązowy posąg Julii na dziedzińcu, dzieło Nerea Costantiniego, ustawiono 1 czerwca 1973 roku jako dar Lions Clubu z Werony.
- Kapelusz na zworniku łuku dziedzińca, trop, od którego zaczyna się cała historia Julii.
Sant’Anastasia
Sant’Anastasia to duży gotycki kościół zbudowany dla dominikanów, którzy dostali ziemię w 1260 roku; prace przy obecnej budowli zaczęły się w 1290 roku, a konsekracja odbyła się w 1471 roku, choć drobniejsze prace trwały jeszcze długo. Fasady nigdy nie dokończono, ma tylko kilka marmurowych płyt, a gotycka dzwonnica mierzy 72 metry. W środku, nad łukiem kaplicy Pellegrinich, jest fresk Pisanella Święty Jerzy i księżniczka, namalowany w latach 1433–1438.
- Dwie kropielnice przy pierwszych kolumnach, każda dźwigana przez wąsatego garbusa (gobbo). Jedna pochodzi z 1491 roku, druga, z czerwonego marmuru z Werony, nosi przydomek Pasquino.
- 24 terakotowe reliefy Michele da Firenze w kaplicy Pellegrinich, datowane na 1435 rok.
Katedra w Weronie
Katedra Santa Maria Matricolare stoi na północnym krańcu starego miasta, w zakolu rzeki. Wcześniejsze kościoły w tym miejscu zniszczyło trzęsienie ziemi z 1117 roku, a romańską katedrę konsekrowano 13 września 1187 roku. Jest centrum całego zespołu: baptysterium San Giovanni in Fonte, odbudowane w 1123 roku, i kościół Sant’Elena łączy z nią krużganek, a sąsiednia Biblioteka Kapitulna uchodzi za jedną z najstarszych wciąż działających bibliotek.
W środku kaplica Cartolari-Nichesola kryje Wniebowzięcie Tycjana, które wróciło do Werony po tym, jak Francuzi zabrali je w 1797 roku. Dzwonnicę zaprojektował najpierw Michele Sanmicheli, a później ją podwyższono.
- Główny portal rzeźbiarza Nicholausa z około 1139 roku: jego przedsionek wspiera się na dwóch gryfach, a po bokach stoją rycerze Roland i Oliwier.
Ponte della Vittoria
Most Zwycięstwa to budowla z XX wieku upamiętniająca zwycięstwo Włoch w I wojnie światowej, zwłaszcza bitwę pod Vittorio Veneto i 4 listopada 1918 roku, oraz poległych mieszkańców Werony. Zaprojektowali go architekt Ettore Fagiuoli i inżynier Ferruccio Cipriani, zwycięzcy konkursu z 1924 roku; budowano go od 1926 roku, a otwarto 4 listopada 1929 roku. Wycofujące się wojska niemieckie wysadziły go w nocy 24 kwietnia 1945 roku, ocalał tylko jeden łuk. Fagiuoli przerobił projekt i most znów otwarto dla ruchu 29 sierpnia 1953 roku.
- Brązowi jeźdźcy na obu końcach: na prawym brzegu dzieło weroneńskiego rzeźbiarza Maria Salazzariego, wzorowane na greckich Dioskurach, na lewym Angela Biancinie z Bolonii, w bardziej geometrycznym stylu.
Ponte Scaligero
Ponte Scaligero, zwany też mostem Castelvecchio, zbudował najpewniej w latach 1354–1356 Cangrande II della Scala, by połączyć swój zamek Castelvecchio z drugim brzegiem rzeki. Jego główny łuk, szeroki na około 48,7 metra, miał być w chwili budowy najszerszym łukiem mostowym na świecie. Ten sam niemiecki odwrót, który uderzył w Ponte della Vittoria, zniszczył go 24 kwietnia 1945 roku, razem z Ponte Pietra. Architekt Libero Cecchini odbudował go w latach 1949–1951.
- Kontrast materiałów: na dole biały marmur, wyżej czerwona cegła, najlepiej widoczne z brzegu.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij przy Arenie na Piazza Bra i idź na północ do rzymskiej bramy przy Corso Porta Borsari. Potem przejdź na Piazza delle Erbe i skręć w Via Cappello do domu Julii. Stamtąd dojdź do Sant’Anastasii i dalej wzdłuż rzeki do katedry. Idź wzdłuż Adygi na zachód do Ponte della Vittoria, potem bulwarem do Castelvecchio i na koniec przejdź przez Ponte Scaligero.
Odkryj Weronę z World City Trail
Nasza gra miejska w Weronie zamienia stare miasto w grę, w którą grasz na telefonie. Trasa łączy 10 punktów, od Areny po Ponte Scaligero, a wszystkie siedem miejsc z tego przewodnika jest wśród nich, razem z Piazza delle Erbe, Piazza dei Signori i Ponte Pietra.
W Weronie jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, dla tych, którzy wolą inny format.
Zagraj w grę miejską w Weronie →
Wybierz się na samodzielny spacer po Weronie →
Zagraj w plenerową grę escape w Weronie →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.