Deze gids verbindt zeven plekken in de oude binnenstad van Verona, allemaal in de bocht van de Adige of aan de oevers: de Romeinse Arena en de Porta Borsari, het huis van Julia, de dominicanenkerk Sant’Anastasia, de kathedraal en twee bruggen met heel verschillende verhalen, de Ponte della Vittoria en de Ponte Scaligero. Samen beslaan ze tweeduizend jaar stadsgeschiedenis, van het Romeinse Verona tot de wederopbouw na 1945, en alle zeven zijn stops van onze schattenjacht in Verona.
De Arena
Het amfitheater van Verona werd door de Romeinen gebouwd, waarschijnlijk in de 1e eeuw na Christus, en is nog altijd in gebruik. De arena zelf meet ongeveer 75 bij 44 meter, en in de Romeinse tijd boden de tribunes plaats aan zo’n 30.000 mensen. Nu het podium een deel van de plaatsen inneemt, komen er ongeveer 22.000 naar de operavoorstellingen in de zomer. De gevel en de pijlers zijn van kalksteen uit de heuvels van Valpolicella, in roze en witte tinten.
Het gebouw had een bewogen nadagen. Aardbevingen, waaronder de rampzalige van 3 januari 1117, beschadigden het, en van de buitenste ring is bijna niets over. In de middeleeuwen werden hier gerechtelijke tweegevechten gehouden, waarbij betaalde kampioenen twijfelachtige rechtszaken met geweld beslisten, en in 1382 werd de bruiloft van Antonio della Scala gevierd met 25 dagen toernooien en voorstellingen. De opera kwam in 1856 met een seizoen waarin De barbier van Sevilla van Rossini stond, en het festival van de Arena di Verona begon in 1913 met Verdi’s Aida.
- De Ala, het enige overgebleven stuk van de buitenste ring: vier bogen die boven de rest uitsteken. Volgens een middeleeuwse legende was het een onvoltooid werk van de duivel.
- De arcaden op de begane grond aan de Piazza Bra, waar je omheen kunt lopen om het hele ovaal te ervaren.
De Porta Borsari
Op korte afstand van de Arena was de Porta Borsari de hoofdingang van het Romeinse Verona. De poort dateert uit de 1e eeuw na Christus, waarschijnlijk op de plek van een oudere, en de Via Postumia liep erdoor en werd de belangrijkste oost-weststraat van de Romeinse stad; nu is dat de Corso Porta Borsari. Eerst heette ze Porta Iovia, naar een kleine tempel van Jupiter in de buurt. De huidige naam komt van de bursarii, de soldaten die hier tol inden. Een inscriptie uit de regering van keizer Gallienus vermeldt een herbouw in 265 na Christus.
- De gevel van witte kalksteen met twee bogen tussen Korinthische halfzuilen, en daarboven een muur van twee verdiepingen met twaalf boogvensters.
Het huis van Julia
In de Via Cappello, vlak bij de Piazza delle Erbe, staat een middeleeuws torenhuis waarin ooit een herberg zat met de naam del Cappello. De hoed op de sluitsteen van de boog naar de binnenplaats herinnert aan die herberg, en de naam Cappello was genoeg om het huis te verbinden met de Capuleti, de familie van Julia in het verhaal dat Shakespeare beroemd maakte. Er is geen bewijs dat Julia echt bestond: het huis is een traditie, geen historische plek.
De stad Verona kocht het gebouw in 1905. Het beroemde balkon hoort bij de inrichting die Antonio Avena ontwierp en die in 1939 klaar was, en die het huis het uiterlijk gaf dat bezoekers verwachten. Het bronzen beeld van Julia op de binnenplaats, van Nereo Costantini, werd er op 1 juni 1973 geplaatst, een geschenk van de Lions Club van Verona.
- De hoed op de sluitsteen van de boog op de binnenplaats, de aanwijzing waaruit het hele Julia-verhaal voortkomt.
Sant’Anastasia
Sant’Anastasia is een grote gotische kerk, gebouwd voor de dominicanen, die de grond in 1260 kregen; het werk aan het huidige gebouw begon in 1290 en de kerk werd in 1471 ingewijd, al gingen kleinere werken nog lang door. De gevel werd nooit afgemaakt, er zitten maar een paar marmeren panelen op, en de gotische klokkentoren is 72 meter hoog. Binnen, boven de boog van de Cappella Pellegrini, hangt Pisanello’s fresco Sint-Joris en de prinses, geschilderd tussen 1433 en 1438.
- De twee wijwaterbakken bij de eerste zuilen, elk gedragen door een gebochelde met snor (gobbo). De ene is van 1491; de andere, van rood Veronees marmer, heet Pasquino.
- De 24 terracottareliëfs van Michele da Firenze in de Cappella Pellegrini, gedateerd 1435.
De kathedraal van Verona
De kathedraal Santa Maria Matricolare staat op de noordpunt van de oude stad, in de bocht van de rivier. Eerdere kerken op deze plek werden verwoest bij de aardbeving van 1117, en de romaanse kathedraal werd op 13 september 1187 ingewijd. Ze is het middelpunt van een heel complex: het baptisterium San Giovanni in Fonte, herbouwd in 1123, en de kerk Sant’Elena zijn via een kloostergang met haar verbonden, en de kapittelbibliotheek ernaast geldt als een van de oudste bibliotheken die nog in gebruik zijn.
Binnen bewaart de Cappella Cartolari-Nichesola de Maria-Hemelvaart van Titiaan, die naar Verona terugkeerde nadat de Fransen haar in 1797 hadden meegenomen. De klokkentoren werd eerst ontworpen door Michele Sanmicheli en later verhoogd.
- Het hoofdportaal van de beeldhouwer Nicholaus, van rond 1139: het voorportaal rust op twee griffioenen, en aan weerszijden staan de paladijnen Roland en Olivier.
De Ponte della Vittoria
De Overwinningsbrug is een bouwwerk uit de 20e eeuw dat de Italiaanse overwinning in de Eerste Wereldoorlog herdenkt, vooral de slag bij Vittorio Veneto en 4 november 1918, en de gevallen inwoners van Verona. Ze werd ontworpen door de architect Ettore Fagiuoli en de ingenieur Ferruccio Cipriani, die in 1924 een prijsvraag wonnen; ze werd vanaf 1926 gebouwd en op 4 november 1929 geopend. Terugtrekkende Duitse troepen bliezen haar op in de nacht van 24 april 1945, alleen één boog bleef staan. Fagiuoli werkte het ontwerp om en de brug ging op 29 augustus 1953 weer open voor het verkeer.
- De bronzen ruiters aan beide uiteinden: op de rechteroever van de Veronese beeldhouwer Mario Salazzari, naar het voorbeeld van de Griekse Dioscuren, op de linkeroever van Angelo Biancini uit Bologna, in een strakkere, geometrische stijl.
De Ponte Scaligero
De Ponte Scaligero, ook Castelvecchiobrug genoemd, werd zeer waarschijnlijk in 1354–1356 gebouwd door Cangrande II della Scala om zijn kasteel Castelvecchio met de overkant van de rivier te verbinden. De hoofdboog, ongeveer 48,7 meter breed, zou bij de bouw de breedste brugboog ter wereld zijn geweest. Dezelfde Duitse terugtocht die de Ponte della Vittoria trof, vernielde op 24 april 1945 ook deze brug, samen met de Ponte Pietra. De architect Libero Cecchini bouwde haar tussen 1949 en 1951 weer op.
- Het contrast van materialen: onderaan wit marmer, bovenaan rode baksteen, het best te zien vanaf de oever.
Zo zie je ze in één wandeling
Begin bij de Arena aan de Piazza Bra en loop noordwaarts naar de Romeinse poort aan de Corso Porta Borsari. Ga door naar de Piazza delle Erbe en sla de Via Cappello in voor het huis van Julia. Loop vandaar naar Sant’Anastasia en verder langs de rivier naar de kathedraal. Volg de Adige westwaarts tot de Ponte della Vittoria, dan langs de kade naar Castelvecchio, en eindig door de Ponte Scaligero over te steken.
Ontdek Verona met World City Trail
Onze schattenjacht in Verona maakt van de oude stad een spel dat je op je telefoon speelt. De route verbindt 10 stops, van de Arena tot de Ponte Scaligero, en alle zeven plekken uit deze gids horen erbij, samen met de Piazza delle Erbe, de Piazza dei Signori en de Ponte Pietra.
In Verona is er ook een zelfgeleide wandeltour en een outdoor escape game, voor wie liever een ander formaat kiest.
Speel de schattenjacht in Verona →
Doe de zelfgeleide wandeltour door Verona →
Speel de outdoor escape game in Verona →
Feiten gecontroleerd in oktober 2026.