Αυτός ο οδηγός συνδέει επτά σημεία της παλιάς πόλης της Βερόνας, όλα μέσα στην καμπή του Αδίγη ή στις όχθες του: τη ρωμαϊκή Αρένα και την Porta Borsari, το σπίτι της Ιουλιέτας, τη δομινικανή εκκλησία Sant’Anastasia, τον καθεδρικό ναό και δύο γέφυρες με πολύ διαφορετικές ιστορίες, την Ponte della Vittoria και την Ponte Scaligero. Μαζί καλύπτουν δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας, από τη ρωμαϊκή Βερόνα ως την ανοικοδόμηση μετά το 1945, και και τα επτά είναι στάσεις του κυνηγιού θησαυρού μας στη Βερόνα.
Η Αρένα
Το αμφιθέατρο της Βερόνας χτίστηκε από τους Ρωμαίους, πιθανότατα τον 1ο αιώνα μ.Χ., και χρησιμοποιείται ακόμη. Ο στίβος έχει διαστάσεις περίπου 75 επί 44 μέτρα, και στα ρωμαϊκά χρόνια οι κερκίδες χωρούσαν ίσως γύρω στα 30.000 άτομα. Σήμερα, καθώς η σκηνή πιάνει μέρος των θέσεων, περίπου 22.000 θεατές έρχονται στις καλοκαιρινές βραδιές όπερας. Η πρόσοψη και οι πεσσοί είναι από ασβεστόλιθο των λόφων της Valpolicella, σε ροζ και λευκές αποχρώσεις.
Το κτίριο είχε μακρά ζωή μετά τη Ρώμη. Σεισμοί, ανάμεσά τους ο καταστροφικός της 3ης Ιανουαρίου 1117, το έπληξαν, και σχεδόν όλος ο εξωτερικός δακτύλιος έχει χαθεί. Τον Μεσαίωνα γίνονταν εδώ δικαστικές μονομαχίες, όπου πληρωμένοι μαχητές έκριναν με τη βία αμφίβολες δίκες, και το 1382 ο γάμος του Antonio della Scala γιορτάστηκε με 25 ημέρες κονταρομαχιών και θεαμάτων. Η όπερα ήρθε το 1856 με μια σεζόν που περιλάμβανε τον Κουρέα της Σεβίλλης του Ροσίνι, και το φεστιβάλ της Arena di Verona ξεκίνησε το 1913 με την Αΐντα του Βέρντι.
- Η Ala, το μόνο σωζόμενο κομμάτι του εξωτερικού δακτυλίου: τέσσερα τόξα που υψώνονται πάνω από τα υπόλοιπα. Ένας μεσαιωνικός θρύλος έλεγε ότι ήταν έργο του διαβόλου που έμεινε ημιτελές.
- Οι στοές του ισογείου στην Piazza Bra, γύρω από τις οποίες μπορείτε να περπατήσετε για να καταλάβετε ολόκληρο το οβάλ.
Η Porta Borsari
Λίγο πιο πέρα από την Αρένα, η Porta Borsari ήταν η κύρια είσοδος της ρωμαϊκής Βερόνας. Η πύλη χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ., πιθανώς πάνω σε μια παλαιότερη, και η Via Postumia περνούσε από μέσα της για να γίνει ο κύριος δρόμος ανατολής-δύσης της ρωμαϊκής πόλης· σήμερα είναι το Corso Porta Borsari. Αρχικά λεγόταν Porta Iovia, από έναν μικρό ναό του Δία εκεί κοντά. Το σημερινό όνομα προέρχεται από τους bursarii, τους στρατιώτες που εισέπρατταν εδώ τα διόδια. Μια επιγραφή από τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γαλλιηνού αναφέρει ανοικοδόμηση το 265 μ.Χ.
- Η πρόσοψη από λευκό ασβεστόλιθο με δύο τόξα ανάμεσα σε κορινθιακούς ημικίονες και, από πάνω, ένας διώροφος τοίχος με δώδεκα τοξωτά παράθυρα.
Το σπίτι της Ιουλιέτας
Στη Via Cappello, κοντά στην Piazza delle Erbe, στέκεται ένα μεσαιωνικό πυργόσπιτο που κάποτε στέγαζε ένα πανδοχείο με το όνομα del Cappello. Το καπέλο σκαλισμένο στον θολίτη της καμάρας προς την αυλή θυμίζει εκείνο το πανδοχείο, και το όνομα Cappello αρκούσε για να συνδεθεί το σπίτι με τους Καπουλέτους, την οικογένεια της Ιουλιέτας στην ιστορία που έκανε διάσημη ο Σαίξπηρ. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η Ιουλιέτα υπήρξε: το σπίτι είναι παράδοση, όχι ιστορικός τόπος.
Ο δήμος της Βερόνας αγόρασε το κτίριο το 1905. Το διάσημο μπαλκόνι ανήκει στη διαμόρφωση που σχεδίασε ο Antonio Avena και ολοκληρώθηκε το 1939, και που έδωσε στο σπίτι την εικόνα που περιμένουν οι επισκέπτες. Το χάλκινο άγαλμα της Ιουλιέτας στην αυλή, έργο του Nereo Costantini, τοποθετήθηκε την 1η Ιουνίου 1973, δωρεά του Lions Club της Βερόνας.
- Το καπέλο στον θολίτη της καμάρας της αυλής, το στοιχείο από το οποίο ξεκινά όλη η ιστορία της Ιουλιέτας.
Η Sant’Anastasia
Η Sant’Anastasia είναι μια μεγάλη γοτθική εκκλησία που χτίστηκε για τους Δομινικανούς μοναχούς, οι οποίοι πήραν το οικόπεδο το 1260· οι εργασίες για το σημερινό κτίριο άρχισαν το 1290 και η εκκλησία καθαγιάστηκε το 1471, αν και μικρότερες εργασίες συνεχίστηκαν για πολύ ακόμη. Η πρόσοψη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, έχει μόνο λίγες μαρμάρινες πλάκες, και το γοτθικό καμπαναριό φτάνει τα 72 μέτρα. Μέσα, πάνω από την καμάρα του παρεκκλησίου Pellegrini, βρίσκεται η τοιχογραφία του Πιζανέλο Ο Άγιος Γεώργιος και η πριγκίπισσα, ζωγραφισμένη μεταξύ 1433 και 1438.
- Οι δύο κολυμπήθρες αγιασμού δίπλα στους πρώτους κίονες, που τις κρατά από ένας μουστακαλής καμπούρης (gobbo). Η μία είναι του 1491· η άλλη, από κόκκινο μάρμαρο Βερόνας, λέγεται Pasquino.
- Τα 24 ανάγλυφα από τερακότα του Michele da Firenze στο παρεκκλήσι Pellegrini, χρονολογημένα στο 1435.
Ο καθεδρικός ναός της Βερόνας
Ο καθεδρικός ναός Santa Maria Matricolare βρίσκεται στο βόρειο άκρο της παλιάς πόλης, μέσα στην καμπή του ποταμού. Οι προηγούμενες εκκλησίες καταστράφηκαν στον σεισμό του 1117, και ο ρωμανικός ναός καθαγιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1187. Είναι το κέντρο ενός ολόκληρου συγκροτήματος: το βαπτιστήριο San Giovanni in Fonte, ξαναχτισμένο το 1123, και η εκκλησία Sant’Elena συνδέονται μαζί του με ένα περιστύλιο, ενώ η διπλανή Βιβλιοθήκη του Κεφαλαίου θεωρείται από τις αρχαιότερες βιβλιοθήκες που λειτουργούν ακόμη.
Μέσα, το παρεκκλήσι Cartolari-Nichesola φυλάει την Ανάληψη της Θεοτόκου του Τιτσιάνο, που επέστρεψε στη Βερόνα αφού οι Γάλλοι την είχαν πάρει το 1797. Το καμπαναριό το σχεδίασε αρχικά ο Michele Sanmicheli και αργότερα υψώθηκε.
- Η κύρια πύλη του γλύπτη Nicholaus, γύρω στο 1139: το πρόπυλό της στηρίζεται σε δύο γρύπες, και στις δύο πλευρές στέκονται οι ιππότες Ρολάνδος και Ολιβιέρος.
Η Ponte della Vittoria
Η Γέφυρα της Νίκης είναι έργο του 20ού αιώνα που τιμά την ιταλική νίκη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδίως τη μάχη του Vittorio Veneto και την 4η Νοεμβρίου 1918, καθώς και τους νεκρούς της Βερόνας. Τη σχεδίασαν ο αρχιτέκτονας Ettore Fagiuoli και ο μηχανικός Ferruccio Cipriani, που κέρδισαν διαγωνισμό το 1924· χτίστηκε από το 1926 και εγκαινιάστηκε στις 4 Νοεμβρίου 1929. Τα γερμανικά στρατεύματα που υποχωρούσαν την ανατίναξαν τη νύχτα της 24ης Απριλίου 1945, αφήνοντας όρθιο μόνο ένα τόξο. Ο Fagiuoli αναθεώρησε το σχέδιο και η γέφυρα ξαναδόθηκε στην κυκλοφορία στις 29 Αυγούστου 1953.
- Οι χάλκινοι ιππείς στις δύο άκρες: στη δεξιά όχθη έργα του Βερονέζου γλύπτη Mario Salazzari, εμπνευσμένα από τους ελληνικούς Διόσκουρους, και στην αριστερή του Angelo Biancini από τη Μπολόνια, σε πιο γεωμετρικό ύφος.
Η Ponte Scaligero
Η Ponte Scaligero, γνωστή και ως γέφυρα του Castelvecchio, χτίστηκε πιθανότατα το 1354–1356 από τον Cangrande II della Scala για να συνδέσει το κάστρο του, το Castelvecchio, με την άλλη όχθη του ποταμού. Το κεντρικό της τόξο, πλάτους περίπου 48,7 μέτρων, λέγεται ότι ήταν το πλατύτερο τόξο γέφυρας στον κόσμο όταν χτίστηκε. Η ίδια γερμανική υποχώρηση που χτύπησε την Ponte della Vittoria την κατέστρεψε στις 24 Απριλίου 1945, μαζί με την Ponte Pietra. Ο αρχιτέκτονας Libero Cecchini την ξανάχτισε μεταξύ 1949 και 1951.
- Η αντίθεση των υλικών: λευκό μάρμαρο στο κάτω μέρος και κόκκινο τούβλο από πάνω, που φαίνεται καλύτερα από την όχθη.
Πώς να τα δείτε σε μία βόλτα
Ξεκινήστε από την Αρένα στην Piazza Bra και περπατήστε βόρεια ως τη ρωμαϊκή πύλη στο Corso Porta Borsari. Συνεχίστε ως την Piazza delle Erbe και στρίψτε στη Via Cappello για το σπίτι της Ιουλιέτας. Από εκεί πηγαίνετε στη Sant’Anastasia και συνεχίστε δίπλα στο ποτάμι ως τον καθεδρικό ναό. Ακολουθήστε τον Αδίγη δυτικά ως την Ponte della Vittoria, μετά την προκυμαία ως το Castelvecchio, και τελειώστε διασχίζοντας την Ponte Scaligero.
Ανακαλύψτε τη Βερόνα με το World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στη Βερόνα μετατρέπει την παλιά πόλη σε παιχνίδι που παίζετε στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις, από την Αρένα ως την Ponte Scaligero, και και τα επτά σημεία αυτού του οδηγού περιλαμβάνονται, μαζί με την Piazza delle Erbe, την Piazza dei Signori και την Ponte Pietra.
Στη Βερόνα υπάρχει επίσης μια βόλτα χωρίς ξεναγό και ένα υπαίθριο escape game, για όσους προτιμούν διαφορετική μορφή.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού της Βερόνας →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στη Βερόνα →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στη Βερόνα →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.