Większość turystów przyjeżdża do Zurychu na dworzec główny, a cztery z najciekawszych miejsc w mieście leżą kilka kroków od jego drzwi: Szwajcarskie Muzeum Narodowe, Bahnhofplatz z pomnikiem Alfreda Eschera, mały park Pestalozzianlage przy Bahnhofstrasse i wzgórze Lindenhof nad Limmatem. Razem opowiadają historię Zurychu od rzymskiego fortu po epokę kolei, a przy okazji są pierwszymi czterema przystankami naszej gry miejskiej.
Szwajcarskie Muzeum Narodowe (Landesmuseum)
Szwajcarskie Muzeum Narodowe stoi tuż za dworcem, na cyplu, gdzie rzeka Sihl wpada do Limmatu, obok parku Platzspitz. Jego główny gmach, zaprojektowany przez zuryskiego architekta Gustava Gulla, otwarto w 1898 roku. Z wieżyczkami, wieżami i dziedzińcem wygląda jak zamek francuskiego renesansu i taki był zamysł: w historyzującym stylu epoki sam budynek miał przypominać kawałek szwajcarskiej historii.
W latach 2013–2016 muzeum rozbudowali bazylejscy architekci Christ & Gantenbein. Nowe skrzydło to długa betonowa bryła z okrągłymi oknami, która łączy się ze starym zamkiem, nie naśladując go. W środku zbiory sięgają od prehistorii po współczesność: rzeźbione ołtarze i gotyckie posągi, urządzone izby z dawnych szwajcarskich domów, monety i broń.
- Sala Broni z freskiem Ferdinanda Hodlera Odwrót spod Marignano na zachodniej ścianie, namalowanym około 1900 roku. Jego surowy, monumentalny styl wywołał ogólnokrajowy spór, tzw. spór o freski.
- Wieża zbrojowni i diorama bitwy pod Morat, stoczonej w 1476 roku przez szwajcarskich Konfederatów z Karolem Zuchwałym, księciem Burgundii.
- Kontrast między wieżami Gulla a betonową dobudówką, najlepiej widoczny z dziedzińca i od strony Platzspitz.
Bahnhofplatz i dworzec główny w Zurychu
Bahnhofplatz to plac przed południowym wejściem na dworzec Zürich Hauptbahnhof, największy dworzec w Szwajcarii. Pierwszy dworzec Zurychu otwarto tu w 1847 roku jako stację końcową linii do Baden, zwanej Spanisch-Brötli-Bahn od ciastka z Baden, bardzo lubianego w Zurychu. Obecny budynek zastąpił go w 1871 roku. Jego architekt, Jakob Friedrich Wanner, zbudował go z piaskowca w stylu neorenesansowym, z głównym wejściem w kształcie łuku triumfalnego, które patrzy prosto w Bahnhofstrasse.
Przed łukiem stoi pomnik Alfreda Eschera (1819–1882), odsłonięty w 1889 roku i wykonany przez rzeźbiarza Richarda Kisslinga. Escher był bankierem, politykiem i pionierem kolei, który forsował linię przez przełęcz Świętego Gotarda, a w budynku dworca mieściła się kiedyś siedziba kierowanej przez niego Kolei Północno-Wschodniej. Sam plac przebudowano w 1970 roku, gdy pod nim wykopano pasaż handlowy ShopVille.
- Brązowy Escher na granitowej fontannie, z alegorycznymi postaciami wokół cokołu i dzieckiem trzymającym wieniec.
- Zegar dworcowy wbudowany w portal nad głównym wejściem.
- Hala główna za łukiem, dawniej hala peronowa z 1871 roku, dziś duża otwarta przestrzeń na wydarzenia i wystawy.
Pestalozzianlage
Kilka minut dalej Bahnhofstrasse otwiera się na mały trawnik z drzewami: Pestalozzianlage, często nazywaną po prostu Pestalozziwiese. Nosi imię Johanna Heinricha Pestalozziego (1746–1827), urodzonego w Zurychu pedagoga, który uważał, że uczyć się powinny wszystkie dzieci, biedne i bogate, chłopcy i dziewczęta, a nauka ma angażować głowę, serce i ręce. Jego idee wpłynęły na szkoły daleko poza Szwajcarią.
Miejsce ma mroczniejszą przeszłość: mniej więcej do 1860 roku na tej łące wykonywano w Zurychu egzekucje. W 1873 roku obok zbudowano szkołę Linth-Escher-Schulhaus. Gdy w 1961 roku ją rozebrano, a w 1968 roku powstał dom towarowy Globus, zieleniec zyskał obecny kształt. Brązowy posąg Pestalozziego dłuta Hugona Siegwarta ustawiono w 1899 roku.
- Posąg Pestalozziego autorstwa Siegwarta z 1899 roku, zwrócony ku trawnikowi.
- Kontrast między spokojnym skrawkiem trawy a sklepami i tramwajami Bahnhofstrasse dookoła.
Lindenhof
Od Bahnhofstrasse wąskie uliczki pną się na Lindenhof, wzgórze na lewym brzegu Limmatu, najstarszą część Zurychu. Archeolodzy znaleźli tu ślady celtyckiej osady z I wieku p.n.e. Rzymianie nazywali swoją małą osadę Turicum, co wiadomo z nagrobka chłopca z II wieku, znalezionego na wzgórzu w 1747 roku. W IV wieku, za cesarza Walentyniana I, zbudowali na szczycie fort z dziesięcioma wieżami do obrony przed Alamanami.
Później na wzgórzu stał pałac królewski (Pfalz): najpierw karoliński, potem ottoński, w którym przyszły cesarz Henryk IV zaręczył się z Bertą Sabaudzką w Boże Narodzenie 1055 roku. Na początku XIII wieku pałac był ruiną, a jego kamienie trafiły do murów miejskich. W XVIII wieku posadzono lipy, a około 1900 roku plac zyskał obecny wygląd. Budynek na jego skraju jest od 1851 roku siedzibą loży masońskiej Modestia cum Libertate.
Fontanna Hedwig na placu przypomina legendę. W 1292 roku, jak głosi opowieść, Zurych oblegało wojsko habsburskiego księcia Albrechta, gdy mężczyźni walczyli pod Winterthurem. Kobiety, prowadzone podobno przez Hedwig ab Burghalden, włożyły zbroje i wkroczyły na Lindenhof, a wróg, sądząc, że miasto jest dobrze bronione, odstąpił. Fontannę z postacią w hełmie autorstwa Gustava Sibera zbudowano na ich cześć w 1912 roku.
- Mur tarasu z szerokim widokiem przez Limmat na stare miasto na prawym brzegu, wieże Grossmünster i budynki uniwersytetu na zboczu za nimi.
- Fontanna Hedwig i jej uzbrojona kobieta, pamiątka legendy z 1292 roku.
- Szachiści pod lipami, ulubiona rozrywka na wzgórzu.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij od Szwajcarskiego Muzeum Narodowego przy północnej stronie dworca, potem przejdź przez dworzec lub obejdź go do Bahnhofplatz i pomnika Eschera. Idź Bahnhofstrasse na południe do Pestalozzianlage, skręć w lewo w uliczki starego miasta i wejdź na Lindenhof. Z tarasu kościół św. Piotra z ogromną tarczą zegara jest kilka kroków dalej, więc spacer prowadzi prosto w resztę starego miasta.
Odkryj Zurych z World City Trail
Nasza gra miejska w Zurychu zamienia stare miasto w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków i zaczyna się od wszystkich czterech miejsc z tego przewodnika: Szwajcarskiego Muzeum Narodowego, Bahnhofplatz, Pestalozzianlage i Lindenhofu. Potem prowadzi do kościoła św. Piotra, ratusza, nad brzeg jeziora, do opery, Grossmünster i w uliczki starego miasta. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i poznajesz historię, we własnym tempie.
W Zurychu jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, jeśli wolisz inny format.
Zagraj w grę miejską w Zurychu →
Wybierz się na samodzielny spacer po Zurychu →
Zagraj w plenerową grę escape w Zurychu →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.