Οι Βασιλικές Στοές Saint-Hubert (Galeries Royales Saint-Hubert) είναι μια σκεπαστή εμπορική στοά κάτω από μια μακριά γυάλινη οροφή, που ξεκινά από την περιοχή της Grand-Place προς τη συνοικία του καθεδρικού ναού των Βρυξελλών. Άνοιξαν το 1847, ανάμεσα στις πρώτες μεγάλες εμπορικές στοές της Ευρώπης, και η περίφημη Galleria του Μιλάνου χτίστηκε με πρότυπο αυτές. Μέσα υπάρχουν ακόμη δύο θέατρα, ένας κινηματογράφος, παλιά καφέ και η σοκολατοποιία Neuhaus, που βρίσκεται εδώ από το 1857.
Οι Βασιλικές Στοές Saint-Hubert με μια ματιά
- Πού: στο ιστορικό κέντρο (Îlot Sacré), ανάμεσα στη Rue du Marché aux Herbes κοντά στη Grand-Place και τη Rue d’Arenberg, λίγα λεπτά με τα πόδια από τον Κεντρικό Σταθμό των Βρυξελλών.
- Κατασκευή: 1846–1847· εγκαίνια από τον βασιλιά Λεοπόλδο Α΄ στις 20 Ιουνίου 1847.
- Από: τον αρχιτέκτονα Jean-Pierre Cluysenaar, με αλληγορικά γλυπτά του Joseph Jaquet.
- Τι είναι σήμερα: μια δημόσια στοά μήκους περίπου 213 μέτρων με περίπου 70 καταστήματα, καφέ και εστιατόρια, δύο θέατρα και έναν κινηματογράφο, και κατοικίες και γραφεία στους πάνω ορόφους.
- Χρόνος επίσκεψης: 20–30 λεπτά για μια βόλτα, περισσότερο αν σταθείτε για καφέ ή σοκολάτα.
Μια στοά που έχτισαν μέτοχοι
Ο Cluysenaar συνέλαβε την ιδέα το 1836: έναν μεγάλο σκεπαστό δρόμο στη θέση μερικών στενών παλιών σοκακιών, ανάμεσά τους η Rue Saint-Hubert, που έδωσε το όνομά της στις στοές. Η αγορά των ακινήτων κράτησε χρόνια εξαιτίας διαφορών για τις απαλλοτριώσεις. Το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιο το 1845, μια δημόσια-ιδιωτική ανώνυμη εταιρεία συγκέντρωσε τα χρήματα, και μόλις ξεκίνησαν οι εργασίες στις 6 Μαΐου 1846, η κατασκευή κράτησε μόλις δεκατρείς μήνες. Ο βασιλιάς Λεοπόλδος Α΄ και οι δύο γιοι του τις εγκαινίασαν στις 20 Ιουνίου 1847. Λίγους μήνες νωρίτερα τα τρία τμήματα είχαν πάρει ονόματα από τη βασιλική οικογένεια: Στοά του Βασιλιά, Στοά της Βασίλισσας και η μικρότερη Στοά των Πριγκίπων.
Οι στοές έγιναν γρήγορα τόπος συνάντησης της κοινωνίας των Βρυξελλών. Το Théâtre royal des Galeries άνοιξε στη Στοά του Βασιλιά τον Ιούνιο του 1847, και στους θαμώνες του Café des Arts, της σημερινής Taverne du Passage, ήταν ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Αλέξανδρος Δουμάς και ο Σαρλ Μποντλέρ. Την 1η Μαρτίου 1896 προβλήθηκαν εδώ ταινίες των αδελφών Λιμιέρ σε κοινό με εισιτήριο, στους χώρους της εφημερίδας La Chronique· μια πλάκα το θυμίζει. Οι στοές είναι προστατευόμενο μνημείο από το 1986, αναστηλώθηκαν για τα 150 χρόνια τους το 1997 και από το 2008 βρίσκονται στον ενδεικτικό κατάλογο του Βελγίου για την Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO.
Τι να προσέξετε
- Το ρητό «Omnibus omnia» («Όλα για όλους») στο αέτωμα της κύριας εισόδου: η στοά προοριζόταν για ολόκληρη την πόλη.
- Τη γυάλινη θολωτή οροφή πάνω σε σκελετό από χυτοσίδηρο, που αφήνει το φως της μέρας να πέφτει σε τρεις ορόφους ροζ και ώχρα προσόψεων με κίονες και ψεύτικο μάρμαρο, εμπνευσμένων από τα παλάτια της ιταλικής Αναγέννησης.
- Την ελαφριά κάμψη εκεί όπου η Rue des Bouchers διασχίζει τη στοά. Μια κιονοστοιχία χωρίζει εδώ τη Στοά του Βασιλιά από τη Στοά της Βασίλισσας, και η κάμψη σχεδιάστηκε για να μη γίνεται μονότονη η μακριά προοπτική.
- Τη Neuhaus στη Στοά της Βασίλισσας: ο Jean Neuhaus άνοιξε εδώ φαρμακείο το 1857 και ο εγγονός του δημιούργησε τη γεμιστή σοκολατένια πραλίνα το 1912. Το κατάστημα βρίσκεται ακόμη στη στοά.
- Τις εισόδους των θεάτρων: το Théâtre royal des Galeries στη Στοά του Βασιλιά και το Théâtre du Vaudeville στη Στοά της Βασίλισσας, καθώς και τον κινηματογράφο Cinéma Galeries του 1939.
- Το βιβλιοπωλείο Tropismes στη Στοά των Πριγκίπων, σε ένα πρώην καφέ με καθρέφτες και επιχρυσώσεις.
Η στοά που ενέπνευσε το Μιλάνο
Ο Cluysenaar δανείστηκε ιδέες από τη Galerie d’Orléans στο Παρίσι και από μια στοά στη Λιέγη, αλλά η κλίμακα ήταν καινούργια: τρεις ολόκληροι όροφοι κάτω από γυαλί και ένας δημόσιος δρόμος αντί για ιδιωτικό πέρασμα. Το πρότυπο βρήκε μιμητές. Η Galleria Vittorio Emanuele II του Giuseppe Mengoni στο Μιλάνο, που άνοιξε το 1867, εμπνεύστηκε άμεσα από τις Βρυξέλλες, και ακολούθησαν κι άλλες στοές, από τη Νάπολη ως τη Μόσχα. Οι κάτοικοι έδωσαν στη δική τους ένα πρακτικό παρατσούκλι: η ομπρέλα των Βρυξελλών, ένας στεγνός δρόμος μέσα από την παλιά πόλη τις βροχερές μέρες.
Συμβουλές για την επίσκεψή σας
- Ελάτε νωρίς το πρωί για φωτογραφίες της άδειας στοάς και της μακριάς γυάλινης οροφής· κατά το μεσημέρι γεμίζει κόσμο που πηγαινοέρχεται ανάμεσα στη Grand-Place και τον καθεδρικό.
- Για την κλασική θέα, σταθείτε στη διασταύρωση με τη Rue des Bouchers και κοιτάξτε κατά μήκος της στοάς και προς τις δύο κατευθύνσεις.
- Τον Δεκέμβριο οι στοές στολίζονται για τη χριστουγεννιάτικη περίοδο Winter Wonders, γιορτινές αλλά γεμάτες. Στη Rue des Bouchers που τις διασχίζει, οι σερβιτόροι φωνάζουν τους περαστικούς· διαλέξτε εστιατόριο με την ησυχία σας.
Κοντά
- Grand-Place: η πλατεία με τα σπίτια των συντεχνιών και το γοτθικό δημαρχείο, δυο λεπτά με τα πόδια από τη νότια είσοδο.
- Καθεδρικός Ναός των Αγίων Μιχαήλ και Γουδούλης: ο γοτθικός καθεδρικός των Βρυξελλών με τους δύο πύργους, ανηφορικά από το βόρειο άκρο των στοών.
- Manneken Pis: το μικρό χάλκινο αγόρι σε μια γωνία νότια της Grand-Place, συχνά ντυμένο με μία από τις εκατοντάδες στολές του.
Ανακαλύψτε τις Βρυξέλλες με το World City Trail
Το κυνήγι θησαυρού μας στις Βρυξέλλες κάνει την παλιά πόλη παιχνίδι στο κινητό σας. Η διαδρομή συνδέει 10 στάσεις και διαρκεί περίπου 3 ώρες, με περίπου 60 λεπτά περπάτημα. Περιλαμβάνει τη Grand-Place, το Manneken Pis και τον καθεδρικό ναό των Αγίων Μιχαήλ και Γουδούλης.
Αν προτιμάτε κάτι διαφορετικό, στις Βρυξέλλες υπάρχει επίσης μια βόλτα χωρίς ξεναγό και ένα υπαίθριο escape game.
Παίξτε το κυνήγι θησαυρού των Βρυξελλών →
Κάντε τη βόλτα χωρίς ξεναγό στις Βρυξέλλες →
Παίξτε το υπαίθριο escape game στις Βρυξέλλες →
Τα στοιχεία ελέγχθηκαν τον Οκτώβριο του 2026.