Ten przewodnik prowadzi przez Nantes od zamku książąt Bretanii aż nad Loarę: Zamek Książąt Bretanii, bazylika Saint-Nicolas, Place Royale, Passage Pommeraye, Pomnik Zniesienia Niewolnictwa i, po drugiej stronie rzeki, Wielki Słoń z Machines de l’île. Razem opowiadają o książęcej przeszłości miasta, jego rozkwicie jako portu w XVIII i XIX wieku, najciemniejszej stronie tego bogactwa i stoczniach zamienionych w miejsce zabawy.
Zamek Książąt Bretanii
Zamek stał tu od początku XIII wieku, ale to, co widzisz, to głównie dzieło Franciszka II, księcia Bretanii, który od 1466 roku kazał go całkowicie przebudować, z książęcymi budowniczymi, wśród nich Mathurinem Rodierem. Jego córka Anna Bretońska kontynuowała prace. Z zewnątrz wygląda jak twierdza, z wieżami i murami z łupku i granitu oraz fosą, którą dawniej zasilała Loara; w obrębie murów dziedziniec otaczają fasady z białego tufu pałacu mieszkalnego. Edykt nantejski z 1598 roku, którym Henryk IV przyznał prawa protestantom, został najpewniej podpisany tutaj, choć starsza tradycja umieszcza podpisanie w domu, który już nie istnieje.
W 1800 roku zbutwiały strop w jednej z wież runął na składowany proch; wybuch zniszczył wieżę i dużą część Grand Gouvernement, a znaleziono sześćdziesiąt ciał. Wojsko pozostało do 1920 roku, choć miasto oficjalnie przejęło zamek w 1915 roku. Po długiej restauracji zamek otwarto ponownie w 2007 roku z Muzeum Historii Nantes, którego 32 sale otwarcie mówią też o roli miasta w atlantyckim handlu niewolnikami. Zamek jest jednym z punktów naszej gry miejskiej.
- Grand Logis, największy budynek, z wysokimi lukarnami w stylu gotyku płomienistego, z których niektóre nosiły monogramy Anny i Ludwika XII.
- Tour de la Couronne d’Or z rzadkimi renesansowymi loggiami; jej nazwa ma pochodzić od pobliskiej studni, której kute okucia przypominają koronę.
- Spacer po murach obronnych, z widokiem na dziedziniec i miasto.
Bazylika Saint-Nicolas
Bazylika Saint-Nicolas, kilka ulic na zachód od zamku, była jednym z pierwszych neogotyckich kościołów we Francji. Zaprojektował ją Jean-Baptiste Lassus, współpracownik Viollet-le-Duca, a zbudowano ją z miejscowego granitu i tufu z Turenii; kamień węgielny położono w 1844 roku, a kościół poświęcono w 1869 roku, przy czym budowa dzwonnicy zajęła ostatnie piętnaście lat. Siłą napędową był proboszcz Félix Fournier, późniejszy biskup Nantes, którego imię nosi plac przed kościołem. Papież Leon XIII nadał mu tytuł bazyliki mniejszej. W 1943 roku został poważnie uszkodzony w alianckich bombardowaniach i odbudowany w latach 1953–1974. Jest jednym z punktów naszej gry miejskiej.
Place Royale
Place Royale wytyczył architekt Mathurin Crucy, który w 1786 roku narysował plan dzielnicy na podstawie szkiców Jeana-Baptiste’a Ceineraya; sam plac powstał w 1790 roku, po rozebraniu starych murów. Planowany jako Place Louis XVI, w czasie rewolucji nazywał się Polem Wolności i Place de l’Égalité, aż do 1806 roku. W bombardowaniu z 1943 roku zniszczono osiem z jego dziewięciu budynków, a architekt Michel Roux-Spitz odbudował je w betonie tak, jak wyglądały wcześniej. Place Royale jest jednym z punktów naszej gry miejskiej.
- Fontanna z 1865 roku, zaprojektowana przez Henri-Théodore’a Driolleta: trzy granitowe misy jedna nad drugą, zwieńczone posągiem miasta Nantes autorstwa Daniela Ducommuna du Locle.
- Wokół fontanny postacie Loary i czterech jej dopływów: Erdre, Sèvre, Cher i Loiret.
Passage Pommeraye
Passage Pommeraye to kryta galeria handlowa, która rozwiązuje problem różnicy poziomów: łączy Rue de la Fosse przy rzece z Rue Santeuil, położoną około dziewięciu metrów wyżej, przez trzy poziomy galerii wokół centralnych schodów. Był to projekt notariusza Louisa Pommeraye’a z architektami Jeanem-Baptiste’em Buronem i Hippolyte’em Durand-Gasselinem. Prace ruszyły pod koniec 1840 roku, a otwarcie nastąpiło w czerwcu 1843 roku, ale spółkę, która za nim stała, zrujnował kryzys gospodarczy 1848 roku i w 1849 roku została zlikwidowana, a Pommeraye stracił wszystko.
Pasaż ma swoje miejsce we francuskiej kulturze. Jacques Demy, który dorastał w Nantes, wykorzystał go jako plan w filmie Lola z 1961 roku, a pisarz André Pieyre de Mandiargues umieścił w nim akcję opowiadania. Restauracja zakończona w 2015 roku przywróciła mu wygląd z 1843 roku. Jest wpisany na listę zabytków i jest jednym z punktów naszej gry miejskiej.
- Terakotowe posągi Jeana-Baptiste’a Debaya na wyższych poziomach, alegorie Handlu, Przemysłu, Rolnictwa, Sztuk Pięknych, Nauk i innych.
- Dwoje dzieci przedstawiających Dzień i Noc przy zegarze, drewniane schody z balustradami z kutego żelaza i szklane dachy na żelaznych konstrukcjach.
Pomnik Zniesienia Niewolnictwa
Nantes było jednym z głównych francuskich portów handlu niewolnikami, a Pomnik Zniesienia Niewolnictwa, otwarty 25 marca 2012 roku, mierzy się z tą historią wprost. Zaprojektowali go polski artysta Krzysztof Wodiczko i argentyńsko-amerykański architekt Julian Bonder; ciągnie się wzdłuż Quai de la Fosse nad Loarą, między mostem Anne-de-Bretagne a kładką Victor-Schoelcher. Wzdłuż promenady w ziemię wpuszczono około 2000 szklanych płytek: 1710 nosi nazwy statków niewolniczych z datami ich wypłynięcia z Nantes, a pozostałe wymieniają porty w Afryce, obu Amerykach i na Oceanie Indyjskim.
Schody prowadzą w dół do przestrzeni pod nabrzeżem, niemal na poziomie rzeki, która przywołuje międzypokłady statków niewolniczych. Słowo wolność pojawia się tu w 47 językach, obok cytatów ludzi walczących z niewolnictwem, od XVII wieku po dziś, a epitafium pomnika to artykuł 4 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka: nikt nie może być trzymany w niewolnictwie ani w poddaństwie. Pomnik jest ostatnim punktem naszej gry miejskiej.
Wielki Słoń (Machines de l’île)
Po drugiej stronie Loary, na Île de Nantes, w dawnych halach stoczni Dubigeon, działa Les Machines de l’île, projekt artystyczny stworzony przez François Delarozière’a i Pierre’a Orefice’a, inspirowany wymyślonymi światami Juliusza Verne’a, rysunkami mechanizmów Leonarda da Vinci i przemysłową przeszłością miasta. Najbardziej znaną maszyną jest Wielki Słoń, zbudowany w 2007 roku z amerykańskiego drewna tulipanowca i stali, wysoki na 12 metrów i szeroki na 8. Spaceruje po terenie z pasażerami na grzbiecie i opryskuje wodą widzów. Słoń nie jest punktem trasy naszej gry miejskiej, ale to dobre zakończenie po spacerze; przejażdżki mogą być wstrzymane z powodu konserwacji, więc sprawdź to przed wizytą.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij od zamku i idź na zachód starymi uliczkami do bazyliki Saint-Nicolas, a potem dalej na Place Royale tuż obok. Z placu Rue Crébillon i okoliczne ulice prowadzą do Passage Pommeraye; przejdź nim w dół do Rue de la Fosse i dalej nad rzekę, do pomnika na Quai de la Fosse. Stamtąd przejdź kładką Victor-Schoelcher na Île de Nantes, do Wielkiego Słonia.
Odkryj Nantes z World City Trail
Nasza gra miejska w Nantes zamienia miasto w grę, w którą grasz na telefonie. Trasa łączy 10 punktów, od Musée d’arts do Pomnika Zniesienia Niewolnictwa; pięć miejsc z tego przewodnika to jej punkty: zamek, bazylika Saint-Nicolas, Place Royale, Passage Pommeraye i pomnik. Pozostałe punkty to Musée d’arts, katedra, kościół Sainte-Croix, Théâtre Graslin i Muzeum Historii Naturalnej. W każdym punkcie rozwiązujesz zagadkę i poznajesz historię, we własnym tempie.
Jeśli wolisz inny format, w Nantes jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape.
Zagraj w grę miejską w Nantes →
Wybierz się na samodzielny spacer po Nantes →
Zagraj w plenerową grę escape w Nantes →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.