Prawie wszystko, co większość odwiedzających chce zobaczyć w Dreźnie, stoi na niewielkim obszarze starego miasta między Zwingerem a Łabą. Ten przewodnik opisuje dziewięć z tych miejsc w kolejności, w jakiej spotkasz je pieszo: Zwinger, Semperoper, katedrę, Muzeum Transportu w Johanneum, Neumarkt, Frauenkirche, Albertinum, Akademię Sztuk Pięknych i Tarasy Brühla. Niemal wszystkie zostały zniszczone podczas bombardowań w lutym 1945 roku i odbudowane w kolejnych dekadach, co też jest częścią ich historii.
Zwinger
Zwinger powstawał etapami w latach 1710–1728 dla Augusta Mocnego, elektora Saksonii i króla Polski, jako sceneria dworskich uroczystości. Architektem był Matthäus Daniel Pöppelmann, a rzeźby wykonał Balthasar Permoser: pawilony i galerie pełne figur, girland i fontann otaczają ogromny dziedziniec. Niektóre części, jak Brama Koronna, stoją na fragmentach dawnych murów miejskich. Strona od Łaby pozostała otwarta, dopóki Gottfried Semper nie zamknął jej skrzydłem galerii, budowanym od 1847 roku i otwartym w 1855 roku.
Naloty z 13–15 lutego 1945 roku obróciły większą część Zwingera w ruinę. Odbudowa zaczęła się w 1945 roku, część otwarto ponownie w 1951 roku, a do 1963 roku zespół w dużej mierze przywrócono do stanu sprzed wojny. Dziś mieszczą się w nim trzy muzea: Galeria Obrazów Starych Mistrzów w skrzydle Sempera, Kolekcja Porcelany i Mathematisch-Physikalischer Salon z zegarami i instrumentami naukowymi.
- Brama Koronna zwieńczona koroną, przypomnienie, że elektor saski był też królem Polski.
- Skrzydło Sempera od strony Łaby, siedziba Galerii Starych Mistrzów, spokojniejsza XIX-wieczna odpowiedź na barok Pöppelmanna.
Semperoper
Opera drezdeńska nosi imię swojego architekta, Gottfrieda Sempera. Jego pierwszy budynek otwarto w 1841 roku i spłonął w 1869 roku; drugi zbudował syn, Manfred, według planów ojca, i ukończył w 1878 roku. Po bombardowaniu w 1945 roku zostały tylko mury zewnętrzne, a odbudowany gmach otwarto 13 lutego 1985 roku, dokładnie czterdzieści lat po nalocie, Wolnym strzelcem Webera. Tu odbyły się prapremiery Rienziego, Latającego Holendra i Tannhäusera Wagnera, a także Salome, Elektry i Kawalera srebrnej róży Richarda Straussa. To siedziba Saksońskiej Opery Państwowej i Staatskapelle Dresden.
- Nad głównym wejściem rydwan ciągnięty przez cztery pantery i powożony przez Dionizosa.
Katedra (Hofkirche)
Po drugiej stronie Theaterplatz stoi dawny katolicki kościół dworski, zaprojektowany przez włoskiego architekta Gaetana Chiaveriego dla Augusta III, katolickiego władcy w luterańskim kraju. Konsekrowano go w 1751 roku, ukończono w 1755 roku, a podniesiony łącznik prowadzi z niego do Zamku Rezydencjonalnego. W 1964 roku stał się katedrą diecezji Drezno-Miśnia, a od 1980 roku nosi też nazwę Kathedrale Sanctissimae Trinitatis.
- W środku organy, ostatnie dzieło wielkiego organmistrza Gottfrieda Silbermanna, i rokokowa ambona Balthasara Permosera.
- Krypty Wettynów, w których spoczywa serce Augusta Mocnego i szczątki ostatniego króla Saksonii.
Muzeum Transportu (Johanneum)
Muzeum Transportu zajmuje Johanneum, renesansowy budynek przy Neumarkt. Wzniósł go w latach 1586–1590 architekt Paul Buchner jako stajnie elektora Chrystiana I, ze zbrojownią na piętrze, a w latach 70. XIX wieku przebudowano go na muzeum i nazwano na cześć króla Jana Saskiego. Muzeum Transportu otwarto tu w 1956 roku, w budynku wciąż uszkodzonym przez wojnę, i dziś pokazuje pod jednym dachem kolej, samochody, rowery i motocykle, lotnictwo i żeglugę.
- Za budynkiem Stallhof, dawny dziedziniec stajenny, uważany za jedyne oryginalnie zachowane w Europie miejsce turniejowe tego rodzaju.
Neumarkt
Neumarkt, czyli „nowy rynek”, leży na wzniesieniu, które chroniło go przed powodziami Łaby, i był jedną z pierwszych zasiedlonych części Drezna. Za Augusta Mocnego zabudował się barokowymi kamienicami wokół Frauenkirche. Burza ogniowa w 1945 roku zniszczyła go niemal całkowicie, a przez dziesięciolecia plac stał prawie pusty. Po zjednoczeniu Niemiec miasto postanowiło odbudować go tak, jak wyglądał przed wojną, w podziale na osiem kwartałów; projekt zaczął się od Frauenkirche, a część architektów krytykuje go jako nieautentyczny.
The Frauenkirche
Luterański kościół Marii Panny zaprojektował George Bähr, a zbudowano go w latach 1726–1743; Bähr zmarł przed ukończeniem budowy. Jego piaskowcowa kopuła, nazywana Kamiennym Dzwonem, górowała wysoko nad miastem. Kościół przetrwał pierwsze dwie noce nalotów, ale 15 lutego 1945 roku kopuła runęła, a przez około 45 lat stos gruzu pozostawiono jako pomnik wojny.
Odbudowa ruszyła w 1994 roku, a 30 października 2005 roku kościół ponownie konsekrowano. Z gruzów wydobyto ponad 8500 oryginalnych kamieni, a około 3800 z nich użyto ponownie: to ciemne bloki rozrzucone wśród jasnego nowego piaskowca. Nowy złocony krzyż na kopule wykonała londyńska pracownia złotnicza Grant Macdonald Silversmiths, a rzemieślnik, który go zbudował, Alan Smith, jest synem pilota biorącego udział w bombardowaniu Drezna.
- Przed kościołem brązowy pomnik Marcina Lutra autorstwa Adolfa von Donndorfa z 1885 roku, który przetrwał naloty i po renowacji wrócił na miejsce.
Albertinum
Na skraju Tarasów Brühla Albertinum stoi w miejscu arsenału zbudowanego w latach 1559–1563. Architekt Carl Adolf Canzler przebudował go w latach 1884–1887 na muzeum rzeźby, nazwane na cześć króla Alberta Saskiego. Dziś mieści Galerię Nowych Mistrzów i Kolekcję Rzeźby, od romantyzmu po współczesność. Po powodzi na Łabie w 2002 roku przeszło renowację, zyskało nowy magazyn odporny na powodzie i zostało ponownie otwarte w 2010 roku.
Akademia Sztuk Pięknych
Akademia sięga 1764 roku, kiedy założył ją elektor Fryderyk Chrystian, a wśród jej wykładowców był malarz Otto Dix. Jej budynek na Tarasach Brühla zaprojektował Constantin Lipsius, a zbudowano go w latach 1887–1894. Szklaną kopułę na szczycie drezdeńczycy nazywają wyciskaczem do cytryn, ze względu na jej kształt.
Tarasy Brühla
Taras wysoko nad Łabą był niegdyś częścią fortyfikacji miasta. Swoją nazwę zawdzięcza hrabiemu Heinrichowi von Brühlowi, ministrowi Augusta III, który od 1737 roku budował tu pałac z galerią, biblioteką i ogrodami; taras otrzymał w darze w 1747 roku. W 1814 roku rosyjski gubernator Nikołaj Repnin udostępnił go publiczności, a widok na rzekę przyniósł mu przydomek Balkonu Europy.
- Szerokie schody od Schlossplatz z rzeźbami Czterech Pór Dnia Johannesa Schillinga, a na tarasie pomniki Gottfrieda Sempera i Johanna Friedricha Böttgera, pioniera europejskiej porcelany.
Jak zobaczyć je podczas jednego spaceru
Zacznij przy Zwingerze i przejdź przez niego na Theaterplatz do Semperoper i katedry. Miń Zamek Rezydencjonalny i skręć w Augustusstraße, by zobaczyć długi porcelanowy fresk Orszaku Książąt na murze Stallhofu, który doprowadzi cię do Johanneum i Muzeum Transportu. Idź dalej na Neumarkt i do Frauenkirche, a potem na wschód do Albertinum i Akademii Sztuk Pięknych. Wejdź na Tarasy Brühla i idź nimi z powrotem w stronę Schlossplatz, z Łabą pod tobą.
Odkryj Drezno z World City Trail
Nasza gra miejska w Dreźnie zamienia stare miasto w grę na telefonie. Trasa łączy 10 przystanków, od Zwingera do Akademii Sztuk Pięknych, a osiem miejsc z tego przewodnika to przystanki: Zwinger, Semperoper, katedra, Muzeum Transportu, Neumarkt, Frauenkirche, Albertinum i Akademia, podobnie jak Zamek Rezydencjonalny i Orszak Książąt. Tarasy Brühla nie są przystankiem, ale trasa przechodzi tuż obok. Na każdym przystanku rozwiązujesz zagadkę i poznajesz historię, we własnym tempie.
W Dreźnie jest też samodzielny spacer po mieście i plenerowa gra escape, jeśli wolisz inny format.
Zagraj w grę miejską w Dreźnie →
Wybierz się na samodzielny spacer po Dreźnie →
Zagraj w plenerową grę escape w Dreźnie →
Fakty sprawdzone w październiku 2026.